ديوان شمس

اي آسمان که بر سر ما چرخ مي زني
در عشق آفتاب تو همخرقه مني

زين بيش مي نگويم و امکان گفت نيست
والله چه نکته هاست در اين سينه گفتني

خاموش کم فروش تو در يتيم را
آن کش بها نباشد چونش بها کني

باري چو بشکني دل پرحسرت مرا
در وصل روي دلبر عيار بشکني

اي آب زندگاني در تشنگان نگر
بر دوست رحم آر به کوري دشمني

اندر مقام هوش همه خوف و زلزله ست
در بي هشي است عيش و مقامات ايمني

در بزم بي هشي همه جان ها مجردند
رقصان چو ذره ها خورشان نور و روشني

اي آفتاب جان در و ديوار تن بسوز
قانع نمي شويم بدين نور روزني

تا شمس حق تبريز آرد گشايشي
کاين ناطقه نماند در حرف معتني

در آب و گل تو همچو ستوران نخفتيي
خود را به عيش خانه خوبان کشانيي

از روح بي خبر بديي گر تو جسميي
در جان قرار داشتيي گر تو جانيي

زين جوش در دوار اگر صاف گشتيي
چون صاف گشتگان تو بر اين آسمانيي

اي آب و روغني که گرفتار آمدي
با آنچ در دلست نگويي چه درخوري

انبان بوهريره وجود توست و بس
هر چه مراد توست در انبان خويش جوي

خواجه تو چوني بگو در بر آن ماه رو
آنک ز جا برترست خواجه کجا يافتي

آه که چه شيرين بتيست در تتق زرکشي
اه که چه مي زيبدش بدخوي و سرکشي

وقت شد اي شمس دين مفخر تبريزيان
تا تو مرا چون قدح در مي احمر کشي

مرغ دلم مي طپيد هيچ سکوني نداشت
مسکن اصليش ديد يافت در او ساکني

عابد و معبود من شاهد و مشهود من
عشق شناس اي حريف در دل انسانيي

کعبه ما کوي او قبله ما روي او
رهبر ما بوي او در ره سلطانيي

خواجه صاحب نظر الحذر از ما حذر
تا ننهد خواجه سر در خطر جانيي

آمد آن شير من عاشق جان سير من
در کف او شيشه اي شکل پري خوانيي

تشنه آن شربتي خسته آن ضربتي
تا تو در اين غربتي نيست طمأنينه اي

چون نروي زين جهان خوي خرابات جان
در عوض مي بگير بي مزه ترخينه اي

هر نفسي شاهدي در نظر واحدي
آوردش بر طبق نادره لوزينه اي