ديوان شمس

پرويزن است عالم ما همچو آرد در وي
گر بگذري تو صافي ور نگذري سبوسي

چون زخمه رجا را بر تار مي کشاني
کاهل روان ره را در کار مي کشاني

اي عشق چون درآيي در لطف و دلربايي
دامان جان بگيري تا يار مي کشاني

مهجور خارکش را گلزار مي نمايي
گلروي خارخو را در خار مي کشاني

موسي خاک رو را بر بحر مي نشاني
فرعون بوش جو را در عار مي کشاني

از غيرت الهي در عرش حيرت افتد
زيرا ز غيرت آمد پيغام لن تراني

در راه ره روان را رنج و طلب نبودي
خوف فنا نبودي اندر جهان فاني

جاني رسيد ما را از شمس حق تبريز
کان جان همي نمايد در غيب دلستاني

لاغرتري آن مه از قرب شمس باشد
در بعد زفت باشد ليکن چنان هنر ني

بيمار رنج بايد تا شاه غيب آيد
در سينه درگشايد گويد ز لطف چوني

در عين درد بنشين هر لحظه دوست مي بين
آخر چرا تو مسکين اندر پي فسوني

آن خر بود که آيد در بوستان دنيا
خاونده را نجويد افتد به ژاژخايي

ماهيش کرد مهمان هر روز به ز روزي
چون حسن دلبر ما در دلبري فزايي

زين گفت حاج کوله شد در دلش گلوله
زيرا نديده بود او مهمانيي سمايي

بگذشت چند سالي در انتظار اين دم
بي انتظار ندهد هرگز دوا دوايي

مي گفت اي مسبب برساز يک بهانه
زيرا سبب تو سازي در دام ابتلايي

هر حالتت چو برجي در وي دري و درجي
غم آتشي و برقي شادي تو ضيايي

دررفت آن معلا در شهر همچو دريا
از کو به کو همي شد کاي مقصدم کجايي

جوينده چون شتابد مطلوب را بيابد
ما آگهيم که تو در جست و جوي مايي

دعويت به ز معني معنيت به ز دعوي
جان روي در تو دارد که قبله دعايي

اين جمله بد بدايت کو باقي حکايت
واپرس از او که دادت در گوش اشنوايي

داوود را فريبي در دام ملک و دولت
و ايوب را دگرگون اندر بلا فريبي

فرعون عالمي را بفريبد و نداند
کان خاين دغا را هم در دغا فريبي

دي بايزيد بودي و اندر مزيد بودي
و امروز در خرابي دردي فروش و مستي

تو از شراب مستي من هم ز بوي مستم
بو نيز نيست اندک در بزم کيقبادي