ديوان شمس

جمله خلق جهان در يک کس است
او بود از صد جهان بهتر بلي

من خمش کردم وليکن در دلم
تا ابد رويد ني و شکر بلي

ترجمان سر دشمن مي شوي
ظن کژ را در دلش جا مي کني

در کي خواهي آتشي ديگر زدن
با دل چون سنگ و آهن مي روي

پاک کن رگ هاي خود در عشق او
تا نبرد تيغ او پايت ز پي

حبس کن مر شيره را در خنب حق
تا بجوشد وارهد از نيک و بي

شمس تبريزي بيا در من نگر
تا ببيني مر مرا معدوم شي

هست سرتيزي شعار شير نر
هست دم داري در اين ره روبهي

بدر هر شب در روش لاغرتر است
بعد کاهش يافت آن مه فربهي

بس کن آخر توبه کردي از مقال
در خموشي هاست دخل آگهي

در گلستان جهان آب و گل
بي خزاني نوبهاري ديده اي

چونک غم پيش آيدت در حق گريز
هيچ چون حق غمگساري ديده اي

هيچ دل را بي صقال لطف او
در تجلي بي غباري ديده اي

در جهان صاف بي درد و دغل
بي خطر ايمن مطاري ديده اي

چون سگ کهف آي در غار وفا
اي شکاري چون شکاري ديده اي

عقل ها نعره زنان کآخر کجاست
در جنون دريادلي مردانه اي

يا شعاعي زان رخ مهتاب او
در شب تاريک غم با ماستي

گر از آن در پرتوي بر دل زدي
يا به دريا يا خود او درياستي

ور نه غيرت خاک زد در چشم دل
چشمه چشمه سوي درياهاستي

تا چو برف اين هر دو عالم در گداز
ز آتش عشق جحيم آساستي

درفکندي در سر و جان فتنه اي
اي حيات جان و سر شاد آمدي

ناشتاب آن کس که او حلوا خورد
در دماغ او کند صفرا بلي

هم تو شمعي هم تو شاهد هم تو مي
هم بهاري در ميان ماه دي

در شب معراج شاه از بيخودي
صد هزاران ساله ره را کرده طي

شمس تبريزي سر اين دولت است
در نهان او دولتي آماده اي