ديوان شمس

آفتابي چون ز مشرق سر زند
ذره ها آيند در جولان بلي

زان در و ديوارهاي کوي دوست
عاشقان را بوي جان آيد همي

هر که ميرد پيش حسن روي دوست
نابمرده در جنان آيد همي

همچو روغن در ميان جان شير
لامکان اندر مکان آيد همي

جامه ها را چاک کردي همچو ماه
در پي خورشيد رخشان مي روي

چون قلم بر دست آن نقاش چست
در ميان نقش انسان مي روي

همچو آبي مي روي در زير کاه
آب حيواني به بستان مي روي

در جهان غمگين نماندي گر تو را
چشم ديدي چون خرامان مي روي

ني چراغ عشرت ما را مکش
در چراغ ما تو روغن کرده اي

صد هزاران غلغله زين بوي مشک
در زمين و آسمان افکنده اي

از شعاع نور و نار خويشتن
آتشي در عقل و جان افکنده اي

از کمال لعل جان افزاي خويش
شورشي در بحر و کان افکنده اي

تو نهادي قاعده عاشق کشي
در دل عاشق کشان افکنده اي

صد هزاران روح رومي روي را
در ميان زنگيان افکنده اي

چون به دست خويششان کردي خمير
چونشان در قيد نان افکنده اي

پردلان را همچو دل بشکسته اي
بي دلان را در فغان افکنده اي

تابشش بر چادر مريم رسيد
طفل گويا گشت در گهواره اي

در سرا چون سايه آميز است نور
نور خواهي زين سرا بر بام آي

صبر مي کن در حصار غم کنون
چون ز بانگ پاسبان بگريختي

اندرآ در خانه يارا ساعتي
تازه کن اين جان ما را ساعتي

از ميان نقش ها پنهان شدي
در جهان جان ها حاصل شدي

چون نه اي حيوان چه مست سبزه اي
چون نمردي چون در آب و گل شدي

آتشي در کفر و ايمان شعله زد
چون بگستردي تو دين بيخودي

باز گردد عاقبت اين در بلي
رو نمايد يار سيمين بر بلي

گوش ها که حلقه در گوش وي است
حلقه ها يابند از آن زرگر بلي