ديوان شمس

رو تو در بيمارخانه عاشقي تا بنگري
هر طرف ديوانه جاني هر سوي شيداييي

در هواي سايه اي عنقاي آن خورشيد لطف
دل به غربت برگرفته عادت عنقاييي

چون به خوبي و ملاحت هست تنها در جهان
داد جان را از زمانه شيوه تنهاييي

چون خيالش نيم شب در سينه آيد مي نگر
هر نواحي يوسفي و هر طرف حوراييي

در شکرريز لبش جان ها به هنگام وصال
هر سر مويي تو را بوده ست شکرخاييي

نفس و شيطان در غرور باغ لطفت مي چرند
ز اعتماد عفو تو دارند بدفرماييي

روز مهماني است امروز الصلا جان هاي پاک
هين ز سرها کاسه زيبا در چنين مهمانيي

شمس تبريزي فروکن سر از اين قصر بلند
تا بقايي ديده آيد در جهان فانيي

صد غريو و بانگ اندر سقف گردون افکنيم
من نيم در عشق پابرجاي تو يک بانگي

ني هزاران بار خون خويشتن را ريختي
ني هزاران بار تو در زندگي خود مرده اي

حرکت کن حرکت هاست کليد در روزي
مگرت نيست خبر تو که چه زيباحرکاتي

سخني موج همي زد که گهرها بفشاند
خمشش بايد کردن چو در اينش نگذاري

عسس و شحنه چه گويند حريفان ملک را
همه در روي درافتند که بس خوب خصالي

وگر او در صمديت بنمودي احديت
به خدا کوه احد هم خوش و مست احدستي

کنيش طعمه خاکي که شود سبزه پاکي
برهد او ز نجاست چو در او روح دميدي

ز کجايي ز کجايي هله اي مجلس سامي
نفسي در دل تنگي نفسي بر سر بامي

همه همخوابه رحمت همه پرورده نعمت
همه شه زاده دولت شده در لبس گدايي

همه همخوابه رحمت همه پرورده نعمت
همه شه زاده دولت شده در دلق گدايي

چو وضو ز اشک سازم بود آتشين نمازم
در مسجدم بسوزد چو بدو رسد اذاني

به نظاره و تماشا به سواحل آ و دريا
بستان ز اوج موجش در شاهوار باري

به صف اندرآي تنها که سفنديار وقتي
در خيبر است برکن که علي مرتضايي

تن اگر چه در دوادو اثر نشان جان است
بنمايد از لطافت رخ جان بدين نشاني

که ز فکرت دقيقه خللي است در شقيقه
تو روان کن آب درمان بگشا ره مجاري

هله بس که تا شهنشه بگشايد و بگويد
چو خمش کني نگويي و در انتظار باشي

چو سلام تو شنيدم ز سلامتي بريدم
صنما هزار آتش تو در آن سلام داري