ديوان شمس

گر نه در انوار غيرت غرق بودي عشق او
حلقه گوش روان و جان انسانيستي

آفتاب و ماه را خود کي بدي زهره شعاع
گر نه در رشک خدا سيماش پنهانيستي

من گمان ها داشتم اندر وفاي لطف تو
ليک در وهمم نيامد اين وفا شاد آمدي

در جهان گر بازجويي نيست بي سودا سري
ليک اين سودا غريب آمد به عالم نادري

شمس تبريزي تناقض چيست در احوال دل
هم مقيم عشق باشد هم ز عشق آواره اي

خشم شکلي صلح جاني تلخ رويي شکري
من بدين خويشي نديدم در جهان بيگانه اي

با هزاران عقل بينا چون ببيند روي شمع
پر او در پاي پيچد درفتد مستانه اي

دامن دانش گرفته زير دندان ها وليک
کلبتين عشق نامانده در او دندانه اي

گفتم آخر اي به دانش اوستاد کائنات
در هنر اقليم هايي لطف کن کاشانه اي

بار ديگر در جهان آتش زدي آتش زدي
تا به هفتم آسمان برتاختي برتاختي

پرده هفت آسمان بشکافتي بشکافتي
گوي را در لامکان انداختي انداختي

درزدي در طور سينا آتشي نو آتشي
کوه را و سنگ را بگداختي بگداختي

هر دلي را گر سوي گلزار جانان خاستي
در دل هر خار غم گلزار جان افزاستي

سر نهاده بر قدم هاي بت چين نيستي
ز آنک مسي در صفت خلخال زرين نيستي

پيش حيرتگاه عشقت جمله شيران در طلب
بس که لرزيدند و افتادند و تو برداشتي

بي گهان شد هر رفتن سوي روزن ننگري
آتشي اندرزني از سوي مه در مشتري

داغ سلطان مي نهند اندر دل مردان عشق
تخت سلطان در ميان و گرد سلطان آتشي

آفتابش تافته در روزن هر عاشقي
ما پريشان ذره وار اندر پريشان آتشي

ما دوسر چون شانه ايم ايرا همي زيبد به عشق
در سر زنجير زلفش شانه ديوانگي

پنبه در گوشند جان و دل ز افسانه دو کون
تا شنيدند از خرد افسانه ديوانگي

کفش هاي آهنين جان پاره کرد اندر رهش
چون در او آتش بزد جانانه ديوانگي

در ميان بيخودي تبريز شمس الدين نمود
از پي بيچارگان سوي وصالش چاره اي

گشت جان از صدر شمس الدين يکي سوداييي
در درون ظلمت سودا را داناييي

يک بلندي يافت بختم در هواي شمس دين
کز وراي آن نباشد وهم را گنجاييي

مايه سودا در اين عشقم چنان بالا گرفت
کز سر سودا نداند پستي از بالاييي