ديوان شمس

بيني که جهان به حيرت آيد
در حلقه خلق آن جهاني

اي داده تو گوشت پاره اي را
در گفت و شنود ترجماني

وز گريه ابر و خنده برق
در سنبل و سرو ارتقايي

خاموش کن و نظاره مي کن
بي زحمت خوف در رجايي

در سور مهي بنفشه مويي
کي شرط بود که تو بمويي

در پيش شدي که حاجبم من
والله که نه حاجبي حجابي

جانم مست است و تن خراب است
مستي است نشسته در خرابي

اين هر دو چنين و دل چنينتر
کز غم چو خري است در خلابي

چون باشد در خمار هجران
آن روح که يافت وصل و مستي

مي خند چو گل در اين گلستان
کان جان بهار را بديدي

از يک نظرت قيامتي خاست
يا رب تو در آن نظر چه داري

برگير کلاه از سر باز
تا پر بزند در اين صحاري

خضري به ميان سينه داري
در آب حيات و سبزه زاري

يا رب که که را همي فريبند
خوش مي نگرند در شکاري

گشته ست زبان گاو ناطق
در حمد و ثنا و شکر آري

بابرگ شد آن کلوخ جان يافت
در شکر نمود جان سپاري

وقت است که در وجود خاکي
آن تخم که گفته اي بکاري

آني که بري خسوف از ماه
آن ماه نه اي که در خسوفي

آني که بري کسوف از شمس
آن شمس نه اي که در کسوفي

از سيل بلا چو کاه مگريز
در عشق و ولا چو پهلواني

چون گرم شوم ز جام اول
غير تسليم در قضا ني

اي لعل تو از کدام کاني
در حلقه درآ که خوش نگيني

تا چشم تو اين بود چه بيني
در بتگه نفس نقش ماني

اي عاجز خويش رو به تبريز
در شمس الدين گريز باري

در عشق هر آنک شد فدايي
نبود ز زمين بود سمايي