ديوان شمس

نگويي کار دارم در پي کار
چه باشي بسته تو خاوندگاري

ز ما رنجورتر آخر کي باشد
که در چشمت نياييم از نزاري

منم ناي تو معذورم در اين بانگ
که بر من هر دمي دم مي گماري

به تن با ما به دل در مرغزاري
چو دربند شکاري تو شکاري

تنت چون جامه غواص بر خاک
تو چون ماهي روش در آب داري

در اين دريا بسي رگ هاست صافي
بسي رگ هاست کان تيره است و تاري

در آن رگ ها تو همچون خون نهاني
ور انگشتي نهم تو شرم داري

فتاده در سرش از شمس تبريز
خماري و خماري و خماري

خلافش کردي و ني در کمين است
چو ني کم شد سر ديگر نخاري

يکي نوري لطيفي جان فزايي
در او مي هاي گوناگون کاري

مرا در خنده مي آرد بهاري
مرا سرگشته مي دارد خماري

مرا در چرخ آورده ست ماهي
مرا بي يار گردانيد ياري

جهاني چون غباري او برانگيخت
که پنهان شد چو بادي در غباري

حياتي چون شرار آن شه برافروخت
که پنهان شد چو سوزي در شراري

جمال گلستان آن کس برآراست
که پنهان شد چو گل در جان خاري

کز او در آينه ساعت به ساعت
همي تابد عجب نقش و نگاري

نمي تاند نظر کاندر رکابت
رسد در گرد مرکب از نزاري

به روي او دلا بس باده خوردي
بدين تلخي از آن رو در خماري

دل من رفت عشقت را بقا باد
در اقبال و مراد و کامکاري

ز خود منگر در او از خود برون آ
که بر بي حد ندارد حد شمولي

مرا هر لحظه قربان است جاني
تو را هر لحظه در بنده گماني

کي باشم من که مانم يا نمانم
تو را خواهم که در عالم بماني

سقط هاي چو شکر باز مي گوي
که تو از لعل ها در مي فشاني

به هر بحري که تازي همچو موسي
شکافد بحر تا در وي براني

همه جان در شکر دارند از وصل
که هر يک گفت ما را نيست ثاني