ديوان شمس

اگر در حصن تقوا راه يابي
ز حاسد وز حسد جاويد رستي

ز دارالملک عشقم رخت بردي
در اين غربت چنين آواره گشتي

از آن خانه که تو صد زخم خوردي
به گرد آن در و درساره گشتي

در آن خانه که صد حلوا چشيدي
نگشتي مطمئن اماره گشتي

در اين چون شد چگونه چند ماني
بدان تصريف بي چون شو که بودي

در اين کاهش چو بيماران دقي
به عمر روزافزون شو که بودي

رها کن نظم کردن درها را
به دريا در مکنون شو که بودي

جنون طرفه پيدا گشت در جان
جنون را عقل ها کرده مريدي

اگر درياي عماني سراسر
در آن ابري نگر کز وي چکيدي

در آن دکان تو تخته تخته بودي
اگر خود اين زمان عرش مجيدي

ز روي آينه گل دور کردي
در آيينه بديدي آنچ ديدي

در آن ميدان که دياري نمي گشت
به هر گوشه ست روحاني سواري

به تن اين جا به باطن در چه کاري
شکاري مي کني يا تو شکاري

کز او در آينه ساعت به ساعت
همي تابد عجب نقش و نگاري

بپرس او کيست شمس الدين تبريز
بجز در عشق او تا سر نخاري

خمش کردم که در گفتن نگنجد
که به سرشت است جان با اين عروسي

عجب در آخرين بازي شدي مات
عجب بردي اگر بردي تو جاني

بود رويت به قبله اندر آن گور
گر اهل قبله بودي در نهاني

خيال خوب تو در سينه برديم
شفق از آفتاب آمد نشاني

سر دل ها به زير سايه ات باد
که دل ها را در اين مرعا شباني

از اين آتش که در عالم فتاده ست
ز دود لشکر تاتار چوني

در اين دريا و تاريکي و صد موج
تو اندر کشتي پربار چوني

بگو در گوش شمس الدين تبريز
که اي خورشيد خوب اسرار چوني

عزيزي بودم خوارم ز عشقت
در اين خواري نگر کبر خدايي

تو در دل جورها داري همي کن
که تا روز قيامت جان مايي