ديوان شمس

آن دلشده خاکي کز عشق زمين بوسد
در دولت تو بنهد بر پشت فلک زيني

از غمزه جادواش شمس الحق تبريزي
در سحر نمي بندد جز سينه آگاهي

شمس الحق تبريزي صبحي که تو خنداني
کي شب بودش در پي يا زحمت بي گاهي

شد خدمت تو دستان چون خدمت سرمستان
در آب سجود آري بي مسئله چو ماهي

اي شادي آن روزي کز راه تو بازآيي
در روزن جان تابي چون ماه ز بالايي

افکند خبر دشمن در شهر اراجيفي
کو عزم سفر دارد از بيم تقاضايي

بس مست طرب خورده آهنگ برون کرده
در سرکه درافتاده آن خوش لب حلوايي

چيزي که تو را بايد افلاک همان زايد
گوهر چه کمت آيد چون در تک دريايي

شمس الحق تبريزي خورشيد چو استاره
در نور تو گم گردد چون شرق برآرايي

در صورت رنج خود نظاره بکن اي بد
کي باشد با اين خود آن مرتبه عالي

در باديه مردان را کاري است نه سردان را
کاين باديه فردان را بزدود ز ارذالي

ني بلبل خوش لحني ني طوطي خوش رنگي
ني فاخته طوقي ني در چمن مايي

دي عقل درافتاد و به کف کرده عصايي
در حلقه رندان شده کاين مفسده تا کي

چون ساقي ما ريخت بر او جام شرابي
بشکست در صومعه کاين معبده تا کي

او کان عقيق آمد و سرمايه کان ها
در کان عقيق آي چه دربند دکاني

ور طاير غيبي به تو بر سايه فکندي
سيمرغ جهان در نظر تو مگسستي

همراه خسان گر نبدي طبع خسيست
در حلق تو اين شربت فاني چو خسستي

اي دل تو در اين غارت و تاراج چه ديدي
تا رخت گشادي و دکان بازکشيدي

چون جولهه حرص در اين خانه ويران
از آب دهان دام مگس گير تنيدي

چون گرسنه قحط در اين لقمه فتادي
گه لب بگزيدي و گهي دست خليدي

والله که در آن زاويه کاوراد الست است
آموخت تو را شاه تو شيخي و مريدي

معني ندهد وصلت اين حرف بدان حرف
تا تو ننهي در کلمه فايده زايي

اين کعبه نه جا دارد ني گنجد در جا
مي گويد العزه و الحسن ردايي

تا اول با خود نخروشيد ربابي
در ناله نيارد همه را او به ربابي

در خرمن ما آي اگر طالب کشتي
سوي دل ما آي اگر مرد کبابي