ديوان شمس

نظاره چه مي آيي در حلقه بيداري
گر سينه نپوشاني تيري بخوري کاري

دي نامه او خواندم در قصه بي خويشي
بنوشتم از عالم صد نامه بيزاري

من با صنم معني تن جامه برون کردم
چون عشق بزد آتش در پرده ستاري

چون سرکشي آغازي يا اسب جفا تازي
دست کي رسد در تو گر پاي نيفشاري

آن ساغر و آن کوزه کو نشکندم روزه
اما نهلد در سر ني عقل ني هشياري

دل را چو خيال تو بنوازد مسکين دل
در پوست نمي گنجد از لذت دلداري

با اين همه اي ديده نوميد مباش از وي
چون ابر بهاري کن در عشق گهرباري

ماييم چو مي جوشان در خم خراباتي
گر چه سر خم بسته است از کهگل پنداري

غماز غمت گفتا در خانه بجوي آخر
آن طره که دل دزدد ماننده طراري

بفروز چنين شمعي در خانه همي گردان
باشد که نهان باشد او از پس ديواري

در حال نهاني شد پنهان چو معاني شد
چون گوهر کاني شد غيرت شده ستاري

بگذشتم بر ديري پيش آمد قسيسي
مي زد به در وحدت از عشق تو ناقوري

اي بر سر و پا گشته داري سر حيراني
با حلقه عشاقان رو بر در حيراني

در زلف چو چوگانت غلطيده بسي جان ها
وز بهر چنان مشکي جان عنبر حيراني

از کون حذر کردم وز خويش گذر کردم
در شاه نظر کردم من چاکر حيراني

اي عقل شده مهتر اي گشته دلت مرمر
آخر تو يکي بنگر در دلبر حيراني

ور نه بستيزم من در کار تو خيزم من
خون تو بريزم من از خنجر حيراني

من واله يزدانم در حلقه مردانم
زين بيش نمي دانم اي مه تو که را ماني

شاد آنک نهد پايي در لجه دريايي
با ديده بينايي اي مه تو که را ماني

کان مهره شش گوشه هم لايق آن نطع است
کي گنجد در طاسي شش گوشه انساني

در چرخ درآوردم نه گنبد نيلي را
استيزه چه مي بافي اي شيخ لت انباني

هر لحظه کمندي نو در گردنت اندازد
روزي که به جد گيرد گردن ز کي پيچاني

يک لحظه شدي شانه در ريش درافتادي
يک لحظه شو آيينه چون حلقه گرداني

اي آينه مانده در دست دو سه زنگي
وي يوسف افتاده با اهل عما چوني

اي دلدل آن ميدان چوني تو در اين زندان
وي بلبل آن بستان با ناشنوا چوني