ديوان شمس

دلم همچون قلم آمد در انگشتان دلداري
که امشب مي نويسد زي نويسد باز فردا ري

لطيفان و ظريفاني که بودستند در عالم
رميده و بدگمان بودند همچون کبک کهساري

در اين دل موج ها دارم سر غواص مي خارم
ولي کو دامن فهمي سزاوار گهرباري

ازيرا ناله ياران بود تسکين بيماران
نگنجد در چنين حالت بجز ناله شما ياري

خمار هجر برخيزد امير بزم بنشيند
قدح گردان کند در حين به قانون هاي خماري

بجوشد بار ديگر از جمالش شادي تازه
درآيد بار ديگر از وصالش در فلک تازي

تويي شمع و منم آتش چو افتم در دماغت خوش
يکي نيمه فروسوزي يکي نيمه فروريزي

ملامت نشنوم هرگز نگردم در طلب عاجز
نباشد عشق بازيچه بيا حقا اغا پوسي

شنيدم کاشتري گم شد ز کردي در بياباني
بسي اشتر بجست از هر سوي کرد بياباني

اگر امداد لطف تو نباشد در جهان تابان
درافتد سقف اين گردون بيارد رو به ويراني

ببيني شاه قدوسي بيابي بي دهن بوسي
ز سر خضر چون موسي شوي در فقر هاروني

دورويي با چنان رويي پليدي در چنان جويي
چه گنجد پيش صديقان نفاقي کارفرمايي

کسي کو در شکرخانه شکر نوشد به پيمانه
بدين سرکاي نه ساله نداند کرد خرسندي

منم در وام عشق شاه تا گردن بحمدالله
مبارک صاحب وامي مبارک کردن وامي

مسلمانان مسلمانان زبان پارسي گويم
که نبود شرط در جمعي شکر خوردن به تنهايي

بنگر به درخت اي جان در رقص و سراندازي
اشکوفه چرا کردي گر باده نخوردستي

اي دل بزن انگشتک بي زحمت لي و لک
در دولت پيوسته رفتي و بپيوستي

درجست در اين گفتن بنمودن و بنهفتن
يک پرده برافکندي صد پرده نو بستي

مانند خيالي تو هر دم به يکي صورت
زين شکل برون جستي در شکل دگر رفتي

امروز چو جانستي در صدر جنانستي
از دور قمر رستي بالاي قمر رفتي

از جان شريف خود وز حال لطيف خود
بفرست خبر زيرا در عين خبر رفتي

آن طبله عيسي بد ميراث طبيبان شد
ترياق در او يابي گر زهر اجل خوردي

افتاد دل و جانم در فتنه طراري
سنگينک جنگينک سر بسته چو بيماري

ديوار ببر زين جا اين عرصه به ما واده
در عرصه جان باشد ديوار تو مرداري

آن زلف مسلسل را گر دام کني حالي
در عشق جهاني را بدنام کني حالي