ديوان شمس

چون شمس تبريزي که او گنجا ندارد در فلک
کان مطلع خورشيد او دارد عجايب ساحتي

خيمه معيشت برکني آتش به خيمه درزني
گر از سر بامي کني در سابقان نظاره اي

بنشسته حس نفس خس نزديک کاسه چون مگس
گر کاسه نگزيدي مگس در حين مگس عنقاستي

امروز رستيم اي خدا از غصه آنک قضا
در گوش فتنه دردمد هر لحظه اي مکاريي

کف همگي آب شود يا به کناري برود
ز آنک دورنگي نبود در دل بحر احدي

تا نشوي خاک درش در نگشايد به رضا
تا نکشي خار غمش گل ز گلستان نبري

بازرهان جمله اسيران جفا را جز من
تا به جفا هم نکني در جز بنده نظري

چونک خيالت نبود آمده در چشم کسي
چشم بز کشته بود تيره و خيره نگري

داد ده اي عشق مرا وز در انصاف درآ
چون ابدا آن توام ني قنقم رهگذري

زير قدم مي سپرم هر سحري باديه اي
خون جگر مي سپرم در طلب قافله اي

نيست روش طرنطران بنگر سوي آسمان
در تک و پوي اختران هر يک چون مسخري

جوشش شوق از کجا جنبش ذوق از کجا
لذت عمر در کمين رحم به زير چادري

خلق شده شکار او فرجه کنان کار او
در پي اختيار او هر يک بسته زيوري

از مي عشق سرخوشم آتش عشق مفرشم
پاي بنه در آتشم چند از اين منافقي

مي زده مييم ما کوفته دييم ما
چشم نهاده ايم ما در تو که توتيا تويي

لعبت صورت مرا دوخته اي به جادوي
سوزن هاي بوالعجب در دل من خليده اي

از رحموت گشته اي در رهبوت رفته اي
تا دم مهر نشنوي تا سوي دوست ننگري

آتش عشق لامکان سوخته پاک جسم و جان
گوهر فقر در ميان بر مثل سمندري

مستک خويش گشته اي گه ترشک گهي خوشک
نازک و کبرکت که چه در هنرک نغولکي

نور خدايگان جان در تبريز شمس دين
کرد طريق سالکان ايمن اگر تو غولکي

جان به مثال ذره ها رقص کنان در آفتاب
نورپذيريش نگر لعل وش و مهارتي

دولت سنگ پاره اي گر چه بيافت چاره اي
در تن خويش بنگرد بيند وصف گوهري

ساقي جان فزاي من بهر خدا ز کوثري
در سر مست من فکن جام شراب احمري

مرد قمارخانه ام عالم بي کرانه ام
چشم بيار در رخم بنگر پيش روشني

در تک گور مؤمنان رقص کنان و کف زنان
مست به بزم لامکان خورده شراب مؤمني