ديوان شمس

در عشق همان کس که تو را دوش بياراست
امشب تو به خلوتگه عشق آي جريده

اي دست تو بوسه گه لب هاي عزيزان
در دست فنا مانده تو با دست بريده

يا رب چه طلسم است کز آن خلد نفوريم
ما در تک اين دوزخ امشاج خزيده

رندان همه جمعند در اين دير مغانه
درده تو يکي رطل بدان پير يگانه

آن جنس که عشاق در اين بحر فتادند
چه جاي امان باشد و چه جاي امانه

آورده يکي مشعله آتش زده در خواب
از حضرت شاهنشه بي خواب رسيده

اين کيست چنين غلغله در شهر فکنده
بر خرمن درويش چو سيلاب رسيده

چنين مي زن دو دستک تا سحرگاه
که در رقص است آن دلدار و دلخواه

همي گو آنچ مي دانم من و تو
ولي پنهان کنش در ذکر الله

فغان کردن ز شير حق بياموز
نکردي آه پرخون جز که در چاه

بسي در غدر و حيلت برجهيدي
يکي از عالم غدار برجه

کبوتروار نالانند در عشق
توشان از لطف خود برج حصين ده

گهي از دور دور استاده باشي
که من مرد غريبم در نظاره

بجز اين ماه ماهي هست پنهان
نهان چون ترک در خرگاه روزه

بدان مه ره برد آن کس که آيد
در اين مه خوش به خرمنگاه روزه

چو يوسف ملک مصر عشق گيرد
کسي کو صبر کرد در چاه روزه

در آن خانه سماع ختنه سور است
وليکن با طهوران خانه خانه

خدا با توست حاضر نحن اقرب
در آن زلفي و بي آگه چو شانه

اي ديده تان چو دل پريشان
در عين دل شماست ديده

بر مرکب مملکت سوار او است
در دست وي است تازيانه

بادي که ز عشق او است در تن
ساکن نشود به رازيانه

جان آب لطيف ديده خود را
در خويش دو چشم را گشاده

ما بر در عشق حلقه کوبان
تو قفل زده کليد برده

در پرده مباش اي چو ديده
خوش نيست به پيش ديده پرده

در آتش عشق صف کشيدند
چون آهن و مس و سنگ خاره