ديوان شمس

اي شمس دين مفخر تبريز جان ماست
در حلقه وفا بر دردي کشان تو

در دست فضل و رحمت تو يارم و عصا
ماري شوم چو افکندم اصطفاي تو

اعراض و جسم جمله همه خاک هاست بس
در مرتبه نگر که سفول آمد و سمو

صافي شرم توست نهان در حجاب غيب
دردي بريخت بر رخ گلزار شرم تو

ماهي که آب ديد نپايد به خاکدان
عاشق کجا بماند در دور رنگ و بو

گر ز آنک در ميانه نبودي سرخري
اسرار کشف کردي عيسيت مو به مو

گر آرزو کژ است در او راستي بسي است
ني کز کژي و راست مبراست آرزو

گوشت کجا ماند و پوست در تن آن کس که او
رفت نمکسودوار سوي نمکسار تو

عشق تو گفت اي کيا در حرم ما بيا
تا نکند هيچ دزد قصد حرمدان تو

گفتم اي ذوالقدم حلقه اين در شدم
تا که نرنجد ز من خاطر دربان تو

اي شه و سلطان ما اي طربستان ما
در حرم جان ما بر چه رسيدي بگو

در شکرستان جان غرقه شدم اي شکر
زين شکرستان اگر هيچ چشيدي بگو

در آن دو ديده مخمور و قلزم پرنور
درآ جواهر اسرار کردگار بجو

دلي که هيچ نگريد به پيش دلبر جو
گلي که هيچ نريزد در آن بهار بجو

به نزد او همه جان هاي رفتگان جمعند
کنار پرگلشان را در آن کنار بجو

چو مردمک تو خمش کن مقام تو چشم است
وگر نه آن نظرستت در انتظار بجو

چو شمس مفخر تبريز ديده فقر است
فقيروار مر او را در افتقار بجو

دريغ شرح نگشت و ز شرح مي ترسم
که تيغ شرع برهنه ست در شريعت او

سبو سپرده به دو گوش با هزاران دل
بدان هوس که خورد غوطه در ميانه جو

چو من صلح جويم شفيع او بود
چو در جنگ آيم بود خنجر او

چو در دشت آيم بود روضه او
چو وا چرخ آيم بود اختر او

چو در صبر آيم بود صدر او
چو از غم بسوزم بود مجمر او

چو در رزم آيم به وقت قتال
بود صف نگهدار و سرلشکر او

چو در بزم آيم به وقت نشاط
بود ساقي و مطرب و ساغر او

بي دل شده ام بهر دل تو
ساکن شده ام در منزل تو