ديوان شمس

همه شيران بده در حمله او چون سگ لنگ
همه ترکان شده زيبايي او را هندو

در همه روي زمين چشم و دل باز که راست
مکن آزار مکن جانب اغيار مرو

هله ديدار مهل برمگزين فکر و خيال
از عيان سر مکشان در پي آثار مرو

تو يقين دار که بي تو نفسي جان نزيد
در احسان بگشا و پس ديوار مرو

ز آنک قربان ها همه باقي شوند
در هواي عيد بي پايان تو

در سراي عصمت يزدان تويي
بخت و دولت روز و شب دربان تو

اي خدا اين باغ را سرسبز دار
در بهارستان بي نقصان تو

چنگ و قانون جهان را تارهاست
ناله هر تار در فرمان تو

من بخفتم تو مرا انگيختي
تا چو گويم در خم چوگان تو

دي مرا پرسيد لطفش کيستي
گفتم اي جان گربه در انبان تو

چون مثالي برنويسد در فراق
خون ببارد از خم طغراي او

خيمه در خيمه طناب اندر طناب
پيش شاه عشق و لشکرهاي او

آب و آتش يک شده ز امروز او
روز و شب محو است در فرداي او

عشق شير و عاشقان اطفال شير
در ميان پنجه صدتاي او

در کدامين پرده پنهان بود عشق
کس نداند کس نبيند جاي او

بس بگفتم کو وصال و کو نجاح
برد اين کو کو مرا در کوي تو

گفتم اين دل را که چوگانش ببين
گر يکي گويي در آن چوگان بدو

ماجرايي رفت جان را در الست
بازگو آن ماجرا را بازگو

زرد گشتي از خزان غمگين مشو
در خزان بين تاب تابستان نو

گفته بودي کز توام بگرفت دل
من نخواهم در جهان جز کام تو

صوفيانيم آمده در کوي تو
شي ء لله از جمال روي تو

از عطش ابريق ها آورده ايم
کآب خوبي نيست جز در جوي تو

ولوله در خانقاه افتاد دوش
مشک پر شد خانقاه از بوي تو

ناگهان افکند طشت ما ز بام
پاسبانان درشده در گفت و گو

در ميان کوي بانگ دزد خاست
او بزد زخمي و پنهان کرد رو