ديوان شمس

سي بيت فروختم به يک بيت
بيتي که گشاده شد در آن کو

يا پر بگشاد و در هوا رفت
اي مرغ ضمير آن هوا کو

ماکو به همان طرف که انداخت
اي در کف صنع ما چو ماکو

خسروان بر تخت دولت بين که حسرت مي خورند
در لقاي عاشقان کشته بدنام او

قصه کن در گوش ما گر ديگران محرم نيند
با دل پرخون ما پيغام دلداري بگو

در گذر آمد خيالش گفت جان اين است او
پادشاه شهرهاي لامکان اين است او

چون نظر کردم نکو من در صفاي گوهرت
ماه رخ بنمود از سيماي تو سيماي تو

صحبت ابرار و هم اشرار کان جا زحمت است
در حريم سايه آن مهتر اخيار کو

شمس حق و دين خداوند صفاهاي ابد
در شعاع آفتابش ذره هشيار کو

گر که قافي تو را چون آسياي تيزگرد
آورم در چرخ و گردانت کنم نيکو شنو

اي صدف چون آمدي در بحر ما غمگين مباش
چون صدف ها گوهرافشانت کنم نيکو شنو

تاج و تختي کاندرون داري نهان اي نيکبخت
در گمان کيقباد و سنجر و سهراب کو

ار چه خط اين بوابت هوس شد در رقاع
رقعه عشقش بخوان بنمايدت بواب کو

هر کسي را نايب حق تا نگويي زينهار
در بساط قاضي آ آنگه ببين نواب کو

جانور را زادنش از ماده و نر وز رحم
در ولادت هاي روحاني بگو ارحام کو

هست احرامت در اين حج جامه هستيت را
از سر سرت بکندن شرط اين احرام کو

چون بخوردي بي قدم بخرام در درياي غيب
تو اگر مستي بيا مستانه اي بخرام کو

در رکاب اسپ عشقش از قبيل روحيان
جز قباد و سنجر و کاووس يا بهرام کو

هم بسوزي هم بسازي هم بتابي در جهان
آفتابي ماهتابي آتشي مومي بگو

بنواز نغمه تر به نشاط جام احمر
صدفي است بحرپيما که در آورد به دست او

خلع نعلين کند وز خود و دنيا بجهد
همچو موسي قدم صدق زند بر در او

طوطيان فلکي جمله شکرخوار شوند
در مقامي که بخنديم بدان سان من و تو

اهل ايمان همه در خوف دم خاتمتند
خوفم از رفتن توست اي شه ايمان تو مرو

پرده من مدران و در احسان بگشا
شيشه دل مشکن قصه آن جام بگو

وگر از عام بترسي که سخن فاش کني
سخن خاص نهان در سخن عام بگو