ديوان شمس

در عالم خارستان بسيار سفر کردم
اکنون بکش از پايم خاري من و خاري تو

بخرام چنين نازان در حلقه جانبازان
اي رفته برون از جا آخر به کجايي تو

هر چند که استادي داد دو جهان دادي
در دست کي افتادي زان طرفه خبر برگو

با صبر تويي محرم روسخت تويي در غم
شمشير زبان برکش وز صبر و سپر برگو

اندر ظلمات است خضر در طلب آب
کان عين حيات خوش فواره ما کو

ما مشت گلي در کف قدرت متقلب
از غفلت خود گفته که گل کاره ما کو

کند با او به هر دم يک صفت يار
ز جمله بسکلد در اضطرار او

شنيدي فضل شمس الدين تبريز
نداري ديده در اقرار مي رو

اگر عالم شود گريان تو را چه
نظر کن در مه خندان و مي رو

کلوخي بر لب خود مال با خلق
شکر را گير در دندان و مي رو

کيست آن مه خداوند شمس تبريز
درآ در ظل آن سلطان و مي رو

پيمبر را چو پرده کرده در پيش
پس آن پرده مي گويد پيام او

همه اويان چو خاشاکي نمايند
چو بوي خود فرستد در مشام او

حديثت در دهان جان نگنجد
حديثت از زبان گويم زهي رو

همه عالم ز نورت لعل در لعل
به پيش تو ز کان گويم زهي رو

به پيش اين چنين داناي اسرار
کژي در دل نهان گويم زهي رو

برهنه شو ز حرف و بحر در رو
چو بانگ بحر دان گفتار از اين سو

چرايم شمس تبريزي چو شيدا
به گرد بام و در از شيوه تو

در آن دريا مرو بي امر دريا
نمي ترسي براي تو ضمان کو

هر آن جسمي که از لطفش نظر يافت
نظيرش در ولايت هاي جان کو

به پيشاني جانا داغ مهرش
کسي بي داغ مهرش در قران کو

خداوند شمس دين از بهر الله
که لايق در ثناي او دهان کو

چو چشمت بست آن جادوي استاد
درآ در آب جو و آب مي جو

ز کوي عشق مي آيد ندايي
رها کن کو و کو دررو در اين کو

گريزان درد و دارو در پي تو
زهي لطف و زهي احسان و دارو