ديوان شمس

ترک غزل گير و نگر در ازل
کز ازل آمد غم و سوداي من

بس کنم و رخت به ساقي دهم
وز کف او گيرم در ثمين

زنگي غم بر در شادي روم
روم مرا بازخر از زنگ من

چه اطلس ها که پوشيدند در باغ
از آن خياط بي مقراض و سوزن

ندا زد در عدم حق کاي رياحين
برون رفتند آن سردان ز مسکن

سماع است و هزاران حور در باغ
همي کوبند پا بر گور بهمن

گر ز آنک مرا زين جان بکشي
من غرقه شوم در عين خوشي

اي شعشعه نور فلق در قبه ميناي تو
پيمانه خون شفق پنگان خون پيماي تو

اي جان ها ديدارجو دل ها همه دلدارجو
اي برگشاده چارجو در باغ باپهناي تو

اي ماه سيمين منطقه با عشق داري سابقه
وي آسمان هم عاشقي پيداست در سيماي تو

گر تا قيامت بشمرم در شرح رويت قاصرم
پيموده کي تاند شدن ز اسکره عمان تو

شعشاع ماه چارده از پرتو رخسار او
هم جعدهاي عنبرين در طره شمشاد از او

در تبريز شمس دين هست چراغ هر سحر
طالب آفتاب من چون سحرم به جان تو

در طلبم خيال تو دوش ميان انجمن
مي نشناخت بنده را مي نگريست رو به رو

من که ستيزه روترم در طلب لقاي تو
بدهم جان بي وفا از جهت وفاي تو

در اين بازار طراران زاهدشکل بسيارند
فريبندت اگر چه اهل و باعقل متيني تو

هر شش جهتم اي جان منقوش جمال تو
در آينه درتابي چون يافت صقال تو

آيينه تو را بيند اندازه عرض خود
در آينه کي گنجد اشکال کمال تو

خورشيد ز خورشيدت پرسيد کيت بينم
گفتا که شوم طالع در وقت زوال تو

در بحر حيات حق خوردي تو يکي غوطه
جان ابدي ديدي جان گشت وبال تو

صد حلقه زرين بين در گوش جهان اکنون
از لطف جواب تو وز ذوق سؤال تو

صد چرخ طواف آرد بر گرد زمين تو
صد بدر سجود آرد در پيش هلال تو

از شوق عتاب تو آن آدم بگزيده
از صدر جنان آمد در صف نعال تو

او آمد در خانه ما جمله چو ديوانه
اندر طلب آن مه رفته به ميان کو

آميخته شد بانگش با بانگ همه زان سان
پيدا نشود بانگش در غلغله شان يک مو