ديوان شمس

سي پاره به کف در چله شدي
سي پاره منم ترک چله کن

نعلين ز دو پا بيرون کن و رو
در دست طوي پا آبله کن

فرعون هوا چون شد حيوان
در گردن او رو زنگله کن

از بهر دل اين شيشه دلان
باشد بر که در چينه من

اي خدا در تو چون گريخته ام
اين چنين قوم را به من مرسان

خون شدن خون خود فروخوردن
با سگان بر در وفا بودن

آن نباشد مرا چو در عشقت
خوگرم من به خويش دزديدن

در چنين دولت و چنين ميدان
ننگ باشد ز مرگ لنگيدن

بيند مريخ که بزم است و عيش
خنجر و شمشير کند در ميان

ز آب و گل اين ديده تو پرگل است
پاک کنش در نظر پاک من

نفت زدم در تو و مي سوز خوش
ليک سيه مي نکند زاک من

نور مني باش در اين چشم من
چشم من و چشمه حيوان من

مي نروم هيچ از اين خانه من
در تک اين خانه گرفتم وطن

هر کي در اين خانه درآيد ورا
همچو منش باز بماند دهن

جان من و جان تو هر دو يکي است
گشته يکي جان پنهان در دو تن

جوش نهد در دل دريا و کوه
از تبش روز ملاقات من

در سپه جان زندي زلزله
طبل و علم نعره و هيهات من

در افق چرخ زدي شعله ها
نيم شبان آتش ميقات من

نفي شدي در طلب وصل من
عمر ابد گير ز اثبات من

نک اثر آب حياتش نگر
در بن هر سي و دو دندان من

گر نزند او در من درد من
ور نکند ياد من او واي من

در چه خيالي هله اي روترش
رو بر حلوايي و حلواي من

در زنخش کوب دو سه مشت سخت
اي نر و نرزاده و مولاي من

گويد دريا که ز کشتي بجه
دررو در آب مصفاي من

قطره به دريا چو رود در شود
قطره شود بحر به درياي من