ديوان شمس

گوهر باقي درآ در ديده ها
سنگ بستان باقيان را برشکن

جان من جان تو جانت جان من
هيچ کس ديده ست يک جان در دو تن

هر کي در چاه طبيعت مانده است
چاره اش نبود ز فکر چون رسن

ساقيا برخيز و مي در جام کن
وز شراب عشق دل را دام کن

در گمان افتد دلم زين واقعه
اين دل ترسان بدپندار من

فقر را در خواب ديدم دوش من
گشتم از خوبي او بي هوش من

از ميان جان ما صد جوش خاست
چون بديدم بحر را در جوش من

جان من جان تو جانت جان من
هيچ ديدستي دو جان در يک بدن

از قل الروح امر ربي فهم شد
شرح جان اي جان نيايد در دهن

آمد آمد در ميان خوب ختن
هر دو دستت را بشو از جان و تن

چون سمندر در دل آتش مرو
وز مري تو خويش را رسوا مکن

گر بيفتي هم در آتش کشتي بيفت
تکيه تو بر پنجه و بر پا مکن

گر چه دل بر مرگ خود بنهاده ايم
در جفا آهسته تر چندان مکن

اي زليخا فتنه عشق از تو است
يوسفي را هرزه در زندان مکن

نقدکي را از يکي مفلس مبر
از حريصي نقد او در کان مکن

نيست در عالم ز هجران تلختر
هرچ خواهي کن وليکن آن مکن

صبحدم شد زود برخيز اي جوان
رخت بربند و برس در کاروان

عمر را ضايع مکن در معصيت
تا تر و تازه بماني جاودان

پاک باش و خاک اين درگاه باش
کبر کم کن در سماع عاشقان

گر سماع عاشقان را منکري
حشر گردي در قيامت با سگان

اي زيان و اي زيان و اي زيان
هوشياري در ميان مستيان

آنک او نان را بت خود کرده است
کي درآيد در ميان اين بتان

تا نگردي پاک دل چون جبرئيل
گر چه گنجي درنگنجي در جهان

معتمد شو تا درآيي در حرم
اولا بربند از گفتن دهان

اي که در باغ رخش ره بردي
گل تازه به زمستان بستان