ديوان شمس

چون تن عاشق درآيد همچو گنجي در زمين
صد دريچه برگشايد آسمان عاشقان

در کفن پيچيد بينيد اي عزيزان کوه قاف
چشم بند است اين عجب يا امتحان عاشقان

هجر سرد چون زمستان راه ها را بسته بود
در زمين محبوس بود اشکوفه هاي بوستان

عذر عاشق گر فروشد دانک ميل دلبر است
از ضرورت تا نبندد در به رويش دلستان

چند فرزندان به هر انديشه بعد مرگ خويش
گرد جان خويش بيني در لحد باباکنان

صد هزاران غيب مي گويند مرغان در ضمير
کان فلان خواهد گذشتن جاي او گيرد فلان

ليک روي دوست بيني بي خبر باشي ز زخم
چون زنان مصر بيخود در جمال يوسفان

صد هزاران حسن يوسف در جمال روي کيست
شمس تبريزي ما آن خوش نشين خوش نشان

عاشقان اندرربوده از بتان روبندها
زانک در وحدت نباشد نقش هاي مرد و زن

مرتضاي عشق شمس الدين تبريزي ببين
چون حسينم خون خود در زهر کش همچون حسن

در بهاران گشت ظاهر جمله اسرار زمين
چون بهار من بيايد بردمد اسرار من

عاقبت آن ماه رويان کاه رويان مي شوند
حال دزدان اين بود در حضرت سلطان من

آنچ مي آيد ز وصفت اين زمانم در دهن
بر مريد مرده خوانم اندراندازد کفن

چاشني سوز شمعت گر به عنقا برزدي
پر چو پروانه بدادي سر نهادي در لگن

شعرش از سر برکشيم و حور را در بر کشيم
فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن

اختران گويند از بالا که اين خورشيد چيست
ماهيان گويند در دريا که چه غوغاست اين

هست ما را هر زماني از نگار راستين
لقمه اي اندر دهان و ديگري در آستين

در کنار زهره نه تو چنگ عشرت همچنان
پاي کوبان اندرآ اي ماه تابان همچنين

در هواي شمس تبريزي ز ظلمت مي گذر
ناگهان سر برزني از باغ و ايوان همچنين

يار دعوي مي کند گر عاشقي ديوانه شو
سرد باشد عاقلي در حلقه ديوانگان

سر فروکرد از فلک آن ماه روي سيمتن
آستين را مي فشاند در اشارت سوي من

در سخن آمد هماي و گفت بي روزي کسي
کز سعادت مي گريزي اي شقي ممتحن

هست عاقل هر زماني در غم پيدا شدن
هست عاشق هر زماني بيخود و شيدا شدن

و آنک باشد در نصيحت دادن عشاق عشق
نيست او را حاصلي جز سخره سودا شدن

بر مقام عقل بايد پير گشتن طفل را
در مقام عشق بيني پير را برنا شدن