ديوان شمس

ز آن سوي نظر نظاره کردن
در کوچه سينه ها دويدن

آن در که هميشه بسته بودي
وا شد ز تو با گشاد خندان

مي بينمت اي نگار در خلد
بر شاخ درخت انار خندان

حيلت مکن و مگو که رفتم
اندر پس در مباش پنهان

گفتي که تو در ميان نباشي
آن گفت تو هست عين قرآن

کاري که کني تو در ميان ني
آن کرده حق بود يقين دان

گر بسکلد آن نگار بنگر
صد پيوست است در آن سکستن

انديشه چو دزد در دل افتاد
مستم کن و دزد را فنا کن

شادي ز ميان غم برانگيز
در عالم بي وفا وفا کن

اي جان به حق وصال دوشين
در خشم چنين مکوش با من

از بخل بجست و در سخا ماند
آن حاتم طي و گفت ها من

در گم شدگي رسيد جايي
کان جا نه زمين بود نه گردون

آن پاي گرفته اش روان شد
مي رفت در آن عجيب هامون

پيش آمد در رهش دو وادي
يک آتش بد يکيش گلگون

آواز آمد که رو در آتش
تا يافت شوي به گلستان هون

ور زانک به گلستان درآيي
خود را بيني در آتش و تون

جغد است قلاوز و همه راه
در هر قدمي هزار ويران

بر هر شاخي هزار ميوه
در هر گل تر هزار گلشن

از شوق تو باغ و راغ در جوش
وز عشق تو گل دريده دامن

ور گوش رباب دل بپيچي
در گفت آيم که تن تنن تن

سايه خويشي فنا شو در شعاع آفتاب
چند بيني سايه خود نور او را هم ببين

درفکنده اي خويش غلطي بي خبر همچون ستور
آدمي شو در رياحين غلط و اندر ياسمين

مي پرد اين مرغ ديگر در جنان عاشقان
سوي عنقا مي کشاند استخوان عاشقان

اي دريغا چشم بودي تا بديدي در هوا
تا روان ديدي روان گشته روان عاشقان

اشتران سربريده پاي بالا مي نهند
اشتر باسر مجو در کاروان عاشقان