ديوان شمس

غلامان چو مه در پيش ساقي
نواي مطربان خوشتر از جان

اماني نيست جان را در جز عشق
ميان عاشقان بايد خزيدن

ابابيلي شو و از پيل مگريز
ابابيل است دل در دانه چيدن

وگر در عشق يوسف کف بريدي
همو را گير و مرهم را رها کن

که بيگانه چو سيلاب است دشمن
ز بامش تو بران وز در برون کن

به کوي عشق آوازه درافتاد
که شد در خانه دل شکل روزن

مثال سيل ها در جستن آب
به سوي بحرشان زير و زبر بين

بنوش اين را که تلقين هاي عشق است
که سودت کم کند در گور تلقين

اگر خواهي مرا مي در هوا کن
وگر سيري ز من رفتم رها کن

که جز در ظل آن سلطان خوبان
دل ترسندگان را نيست مؤمن

ور از انبوهي از در ره نيابي
چو گنجشکان درآ از راه روزن

چو ديدي روي او در دل برويد
گل و نسرين و بيد و سرو و سوسن

درآ در آتشش زيرا خليلي
مرم ز آتش نه اي نمرود بدظن

درآ در بحر او تا همچو ماهي
برويد مر تو را از خويش جوشن

زهي بر کار و ساکن تو به ظاهر
مثال مرهمي در کار کردن

برآ بر بام و اکنون ماه نو بين
درآ در باغ و اکنون سيب مي چين

از آن سيبي که بشکافد در روم
رود بوي خوشش تا چين و ماچين

يکي چيز است در وي چيست کان نيست
خدا پاينده دارش يا رب آمين

بيا اکنون اگر افسانه خواهي
درآ در پيش من چون شمع بنشين

نمي بينم تو را آن مردي و زور
که بر گردون روي نارفته در گور

تو تا بنشسته اي در دار فاني
نشسته مي روي و مي نبيني

نشسته مي روي اين نيز نيکو است
اگر رويت در اين رفتن سوي او است

بسي گشتي در اين گرداب گردان
به سوي جوي رحمت رو بگردان

تو را عمري کشيد اين غول در تيه
بکن با غول خود بحثي به توجيه

بزن تو چنگ در قانون شرطش
سماع دلکش اوتار مي بين