ديوان شمس

در دل من درآمد او بود خيالش آتشين
آتش رفت بر سرم سوخته شد کلاه من

باده خاص خورده اي نقل خلاص خورده اي
بوي شراب مي زند خربزه در دهان مکن

برگ نداشتم دلم مي لرزيد برگ وش
گفت مترس کآمدي در حرم امان من

تافتن شعاع تو در سر روزن دلي
تبصره خرد بود هر دم اعتبار جان

جانب خويش نگذرم در رخ خويش ننگرم
زانک به عيب ننگرد ديده غيب دان من

باده خاص خورده اي جام خلاص خورده اي
بوي شراب مي زند لخلخه در دهان مکن

اگر مجنون زنجيري سر زنجير مي گيري
وگر از شير زادستي چپي چون گربه در انبان

کشاکش هاست در جانم کشنده کيست مي دانم
دمي خواهم بياسايم وليکن نيستم امکان

مرا باري عناياتش خطابات و مراعاتش
شعاعات و ملاقاتش يکي طوقي است در گردن

در جنت چو تنگ آمد مثال چشمه سوزن
اگر خواهي چو پشمي شو لتغزل ذاک تغزيلا

چرا کوشد مسلمان در مسلمان را فريبيدن
بسي صنعت نمي بايد پريشان را فريبيدن

معلم خانه چشمش چه رسم آورد در عالم
که طمع افتاد موران را سليمان را فريبيدن

چنين خلعت بدش در سر که نامش کرد مدثر
شعارش صورت نير دثارش سيرت احسن

شکافد نيز آن هامون نهنگ بحرفرسا را
کشد در قعر ناگاهان به دست قهر چون قارون

بدين حيله بگنجاني در آن خانه ربابي را
که نامم را بگرداني نهي نامم فلان الدين

قلايدهاي در دارد بناگوش ضمير من
از آن الفاظ وحي آساي شکربار شمس الدين

اين قاعده نوزاد است وين رسم نو افتاده ست
شيشه شکني کردن در شيشه گر افتادن

زنار ببند اي دل در دير بکن منزل
زان راهب پرحاصل يک بوسه تقاضا کن

در چهره مخدومي شمس الحق تبريزي
گر رغبت ما بيني اين قصه غرا کن

پيغامبر بيماران نافعتري از باران
در خمره چه داري گفت داروي دل غمگين

کي داند چون آخر استادي بي چون را
گنجاند در سجين او عالم عليين

در پرده دل بنگر صد دختر آبستان
زان گنجگه دل ها زان سجده گه مستان

در عربده افتاده از عشق چنين خوبان
هم لشکر ترکستان هم لشکر هندستان

هر لطف که بنمايي در سايه آن آيي
بسيار بياسايي هاده چه به درويشان

در عين زمستاني چون گرم کني مرکب
از گرمي ميدانت برسوزد تابستان