ديوان شمس

کي بمانيم اندر اين خانه
چون در اين خانه جمله مهمانيم

چونک فردا شهيم در همه مصر
چه غم امروز اگر به زندانيم

تا در اين صورتيم از کس ما
هم نرنجيم و هم نرنجانيم

عشق غريب است و زبانش غريب
همچو غريب عربي در عجم

صورت من نايد در چشم سر
زان که از اين سر نيم و زان سرم

شد ز غمت خانه سودا دلم
در طلبت رفت به هر جا دلم

در طلب زهره رخ ماه رو
مي نگرد جانب بالا دلم

روز شد و چادر شب مي درد
در پي آن عيش و تماشا دلم

پير شدي در غم ما باک نيست
پير بيا تا که جوانت کنم

گر چه کليمي همه در اعتراض
کشف کنم خضر زمانت کنم

هفت آسمان را بردرم وز هفت دريا بگذرم
چون دلبرانه بنگري در جان سرگردان من

آدم دگربار آمده بر تخت دين تکيه زده
در سجده شکر آمده سرهاي نحن الصافون

اندرخور گفتار من منگر به سوي يار من
سيناي موسي را نگر در سينه افکار من

در اولين و آخرين عشقي بننمود اين چنين
ابصار عبرت ديده را اي عبره الابصار من

روزي شوي سرمست او روزي ببوسي دست او
روزي پريشاني کني در عشق چون دستار من

در سايه سدره نظر جبريل خو آمد بشر
درخورد او نبود دگر مهماني عجل سمين

قوت بده قوت ستان اي خواجه بازارگان
صرفه مکن صرفه مکن در سود مطلق گام زن

دريا نباشد قطره اي با ساحل درياي جان
شادي نيرزد حبه اي در همت غمناک من

از آسمان در هر غذا از علويان آيد ندا
کاي روح پاک مقتدا يا رحمه للعالمين

غلبيرم اندر دست او در دست مي گرداندم
غلبير کردن کار او غلبير بودن کار من

هفت آسمان را بردرم وز هفت دريا بگذرم
چون دلبرانه بنگري در جان سرگردان من

از غايت پيوستگي بيگانه باشد کس بلي
اين مشکلات ار حل شود دشمن نماند در زمن

اي خسرو و سلطان من سلطان سلطانان من
اي آتشي انداخته در جان زيرکسار من

سوي صلاح دل و دين آمده جبريل امين
در طلب نعمت جان بهر تقاضا دل من

آب حيات عشق را در رگ ما روانه کن
آينه صبوح را ترجمه شبانه کن