ديوان شمس

دو جهان را کند يکي لقمه
شعله هايي که در نهان دارم

در طريقت دو صد کمين دارم
ليک صد چشم خرده بين دارم

آن يکي گنج کز جهان بيش است
در دل و جان خود دفين دارم

پاي دار است جان من در عشق
چونک پاهاي آهنين دارم

از فرح پايم از زمين دور است
چونک در لامکان زمين دارم

گرد آن مه چو چرخ مي گردم
پس دگر چيست در زمين کارم

سوزنم چنگ شد از او در تار
تا به آواز زير مي زارم

با من آميختي چو شکر و شير
چون شکر در گداز از آن شيرم

چون خدا با تو است در شب و روز
بعد از اين از خدا بياموزم

در وفا نيست کس تمام استاد
پس وفا از وفا بياموزم

گفتي اسرار در ميان آور
کو ميان اندر اين ميان که منم

بحر من غرقه گشت هم در خويش
بوالعجب بحر بي کران که منم

اين جهان و آن جهان مرا مطلب
کاين دو گم شد در آن جهان که منم

گفتم اي جان تو عين مايي گفت
عين چه بود در اين عيان که منم

گفتم آني بگفت هاي خموش
در زبان نامده ست آن که منم

مي شدم در فنا چو مه بي پا
اينت بي پاي پادوان که منم

بانگ آمد چه مي دوي بنگر
در چنين ظاهر نهان که منم

به خدايي که در ازل بوده ست
حي و دانا و قادر و قيوم

در گلستان رويم و گل چينيم
بر سر عاشقان نثار کنيم

اندرآييم مست در بازار
همه را مست و بي قرار کنيم

عاشق روي جان فزاي توييم
رحمتي کن که در هواي توييم

تو به رخسار آفتابي و مه
ما همه ذره در هواي توييم

تا تو زين پرده روي بنمايي
منتظر بر در سراي توييم

اي که ما در ميان مجلس انس
بيخود از شربت لقاي توييم

چرخ از بهر ماست در گردش
زان سبب همچو چرخ گردانيم