ديوان شمس

تو ماهيي که به بحر عسل بخواهي تاخت
هزار بارت از آن شهد در دهان کرديم

بگير ملک دو عالم که مالک الملکيم
بيا به بزم که شمشير در ميان کرديم

بيار اشک چو مشتاق و گرد را بنشان
که روي ماه نبينيم تا در اين گرديم

فتاده ولوله در شهر از ضمير حسود
که بازگشت فلان کس ز دوست دشمن کام

شکفته گردد از اين باد شاخه هاي خرد
گشاده گردد از اين زخمه در وجود مسام

حلاوتي عجبي در بدن پديد آيد
که از ني و لب مطرب شکر رسيد به کام

لحد چه باشد در آسمان نگنجد جان
ز پنج و شش گذرم زود بر احد گردم

بيار آنک نگنجد در اين دهان نامش
که مي شکافد از او شقه هاي گفتارم

بيار مي که امين ميم مثال قدح
که هر چه در شکمم رفت پاک بسپارم

زهي حلاوت پنهان در اين خلاي شکم
مثال چنگ بود آدمي نه بيش و نه کم

ز خوشدلي و طرب در جهان نمي گنجم
ولي ز چشم جهان همچو روح پنهانم

صلا که فاتحه قفل هاي بسته منم
بدان چو فاتحه تان در نماز مي خوانم

به کوي عشق تو من نامدم که بازروم
چگونه قبله گذارم چو در نماز روم

ببسته است پري نهانيي پايم
ز بند اوست که من در ميان غوغايم

دلم چو آتش چون در دمي شود زنده
چو دل مباش مسافر مقيم باش مقيم

چو بايدت که تو را بحر دايه وار بود
مثال دانه در رو يتيم باش يتيم

که رفت در نظر تو که بي نظير نشد
مقام گنج شده ست اين نهاد ويرانم

در اين بساط منم عندليب الرحمان
مجوي حد و کنارم ز حد برون باشم

بحر او پرمرجان مشرب محتاجان
تا بود در تن جان ما بر اين اقراريم

بربند دهان در باغ درآ
تا کم نکني خط هاي چکم

در خانه جهد مهلت ندهد
او بس نکند پس من چه کنم

تنگ است بر او هر هفت فلک
چون مي رود او در پيرهنم

مي گفت که تو در چنگ مني
من ساختمت چونت نزنم

تا شب و روز در نماز آيم
اي خيال خوش تو محرابم

آتشي از تو در دهان دارم
ليک صد مهر بر زبان دارم