ديوان شمس

يا رب چه يار دارم شيرين شکار دارم
در سينه از ني او صد مرغزار دارم

من دوش ماه نو را پرسيدم از مه خود
گفتا پيش دوانم پا در غبار دارم

اي آب در سجودي بر روي و سر دواني
گفتا که از فسونش رفتار مار دارم

شاخ درخت گردان اصل درخت ساکن
گر چه که بي قرارم در روح برقرارم

جان بشر به ناحق دعويش اختيار است
بي اختيار گردد در فر اختيارم

اي جان جان مستان اي گنج تنگدستان
در جنت جمالت من غرق شهد و شيرم

در قعده ام سلامي اي جان گزين من کن
تا بي سلام نبود اين قعده اخيرم

در عشق شمس تبريز سلطان تاجدارم
چون او به تخت آيد من پيش او وزيرم

همچون خليل يزدان پروانه وار شادان
در آتشش نشستم تا حشر برنخيزم

اي توبه ام شکسته از تو کجا گريزم
اي در دلم نشسته از تو کجا گريزم

در خلوت است عشقي زين شرح شرحه شرحه
گر شرح عشق خواهي پيش ويت نشانم

آوازه جمالت از جان خود شنيديم
چون باد و آب و آتش در عشق تو دويديم

رندان و مفلسان را پيداست تا چه باشد
اين دلق پاره پاره در پاي تو کشيديم

ماننده ستوران در آب وقت خوردن
چون عکس خويش ديديم از خويش مي رميديم

باقي فرشتگان به سجود اندرآمدند
گفتند در سجود که بر شاهدي زديم

در زير چادر است بتي کز صفات او
ما را ز عقل برد و سجود اندرآمديم

اشکال گنده پير ز اشکال شاهدان
گر عقل ما نداند در عشق مرتديم

خورشيد لايزال چو ما را شراب داد
از کبر در پياله خورشيد ننگريم

پرخواره ايم کز کرم شاه واقفيم
در شرب سابقيم و به خدمت مقصريم

نوري که در زجاجه و مشکات تافته ست
بر ما بزن که ما ز شعاعش منوريم

عمري است کز عطاي تو من طبل مي خورم
در سايه لواي کرم طبل مي زنم

در تاج خسروان به حقارت نظر کنم
تا شوق روي توست مها طوق گردنم

در عشق شمس مفخر تبريز روز و شب
بر چرخ ديوکش چو شهاب و شراره ايم

خانه گرو نهاده و در کوي تو مقيم
دکان خراب کرده و از کار فارغيم

آهن رباي جذب رفيقان کشيد حرف
ور ني در اين طريق ز گفتار فارغيم