ديوان شمس

از ملولي هر کي گرداند سري
درکشم در چرخش و گردان کنم

زنده کوشم در شکار زندگي
زنده باشم چون ز جان نگريختم

مي گريزي هر زمان از کار ما
در ميان کار چونت يافتم

اي ز رويت گلستان ها شرمسار
در گل و گلزار چونت يافتم

اي که در خوابت نديده خسروان
اين عجب بيدار چونت يافتم

مي رسد در گوش بانگ بلبلان
بوي باغ و ياسمن مي آيدم

يوسفم افتاده در چاه فراق
از شه مصر آن رسن مي آيدم

گوييا ساقي جان بر کار شد
تا چنين مي در دهن مي آيدم

پرده هايي مي نوازد پرده در
تارهايي مي زند بي زير و بم

خواه دليلي گو و خواهي خود مگو
در دلالت عين برهانت کنم

اي صدف چون آمدي در بحر ما
چون صدف ها گوهرافشانت کنم

عاشقان را در کشاکش همچو ماه
گاه فربه گاه لاغر مي کنم

من ز وصلت چون به هجران مي روم
در بيابان مغيلان مي روم

چشم نرگس خيره در من مانده ست
کز ميان باغ و بستان مي روم

در تماشاي چنين دست عجب
من شدم از دست و حيران مي روم

من به هر بادي نگردم زانک من
در رهش چون کوه آهن مي روم

من گريبان را دريدم از فراق
در پي او همچو دامن مي روم

ما همه در جمع آدم بوده ايم
بار ديگر جمله بر آدم زنيم

هر زمان نقشي کني در مغز ما
ما صحيفه خط و عنوان توييم

ايمنيم از دزد و مکر راه زن
زانک چون زر در حرمدان توييم

کشتي نوحيم در طوفان روح
لاجرم بي دست و بي پا مي رويم

همچو موج از خود برآورديم سر
باز هم در خود تماشا مي رويم

اختر ما نيست در دور قمر
لاجرم فوق ثريا مي رويم

همت عالي است در سرهاي ما
از علي تا رب اعلا مي رويم

در فراق روي آن معشوق جان
ماحضر با عشق او مي ساختيم