ديوان شمس

من چو در سايه آن زلف پريشان جمعم
لازمم نيست که من راه پريشان بکشم

ما همه خفته تو بر ما لگدي چند زدي
برجهيديم خمارانه در اين عربده ايم

در فروبند که ما عاشق اين انجمنيم
تا که با يار شکرلب نفسي دم بزنيم

روکشان نعره زنانيم در اين راه چو سيل
نه چو گردابه گنديده به خود مرتهنيم

موي در موي ببيند کژي و فعل مرا
چيست پنهان بر او کش به نهان بفريبم

شکر اندر شکر اندر شکر است
شکري در دهن است و دگري مي رسدم

جان اخوان صفا اوست که اندر هوسش
همه دردي جهان در سر خود ماليدم

هله اي عشق بيا يار مني در دو جهان
از همه خلق بريدم به تو برچفسيدم

زان چنين در فرحم کز قدحت سرمستم
زان گزيده ست مرا حق که تو را بگزيدم

گر به گرگي برسم يوسف مه روي شود
در چهي گر بروم گردد چه باغ ارم

مرد غم در فرحش که جبر الله عزاک
آن چنان تيغ چگونه نزند گردن غم

صد هزاران گل صدبرگ ز خاکم رويد
چونک در سايه آن سرو گلستان ميرم

اي بسا دست که خايند حريصان حيات
چونک در پاي تو من دست فشانان ميرم

همچو فرزند که اندر بر مادر ميرد
در بر رحمت و بخشايش رحمان ميرم

چه حديث است کجا مرگ بود عاشق را
اين محالت که در چشمه حيوان ميرم

تا ز زهدان جهان همچو جنينت نبرم
در جهان خرد و عقل تو را جا نکنم

من چو در گور درون خفته همي فرسايم
چو بيايي به زيارت سره بيرون آيم

به خرابات بدستيم از آن رو مستيم
کوي ديگر نشناسيم در اين کو زاديم

همه مستيم و خرابيم و فناي ره دوست
در خرابات فنا عاقله ايجاديم

در زندان جهان را به شجاعت بکنيم
شحنه عشق چو با ماست ز کي پرهيزيم

گلرخان روي نمايند چو رو بنماييم
که بهاريم در آن باغ نه ما پاييزيم

طالع شمس چو ما راست چه باشد اختر
روز و شب در نظر شمس حق تبريزيم

ما چو زاييده و پرورده آن درياييم
صاف و تابنده و خوش چون در مکنون باشيم

شمس تبريز پي نور تو زان ذره شديم
تا ز ذرات جهان در عدد افزون باشيم

ما خرابيم و خرابات ز ما شوريده ست
گنج عيشيم اگر چند در اين ويرانيم