ديوان شمس

خونبهاي کشتگان چون غمزه خوني اوست
در ميان خون خود چون طفلک خون خواره ايم

چونک در سينور مجنونان آن ليلي شديم
سرکش آمد مرکب و از حد مجنون تاختيم

بس صدف هاي چو گوهر زير سنگي کوفتيم
تا به سوي گنج هاي در مکنون تاختيم

آفتاب رحمتش در خاک ما درتافته ست
ذره هاي خاک خود را پيش او رقصان کنيم

چوب خشک جسم ما را کو به مانند عصاست
در کف موسي عشقش معجز ثعبان کنيم

همچو سايه در طوافم گرد نور آفتاب
گه سجودش مي کنم گاهي به سر مي ايستم

من ميان اصبعين حکم حقم چون قلم
در کف موسي عصا گاهي و گه افعيستم

از شهنشه شمس دين من ساغري را يافتم
در درون ساغرش چشمه خوري را يافتم

ميرداد قهر چون ماري فروکوبد سرش
آنک گويد در دو کونش هم سري را يافتم

چون درون طره اش دريافتم دل را عجب
در درون مشک رفتم عنبري را يافتم

در ميان طره اش رخسار چون آتش ببين
گو ميان مشک و عنبر مجمري را يافتم

از فنا رو تافتيم و در بقا دربافتيم
بي نشان را يافتيم و از نشان برخاستيم

هيچ طاعت در جهان آن روشني ندهد تو را
چونک بهر ديده دل کوري ابدان صيام

خنده صايم به است از حال مفطر در سجود
زانک مي بنشاندت بر خوان الرحمان صيام

شهوت خوردن ستاره نحس دان تاريک دل
نور گرداند چو ماهت در همه کيوان صيام

گر تو خواهي نور قرآن در درون جان خويش
هست سر نور پاک جمله قرآن صيام

زود باشد کز گريبان بقا سر برزند
هر که در سر افکند ماننده دامان صيام

من ميان اصبعين حکم حقم چون قلم
در کف موسي عصا گاهي و گه افعيستم

ز کشاکش چو کمانم به کف گوش کشانم
قدر از بام درافتد چو در خانه ببندم

مکن اي دوست ملامت بنگر روز قيامت
همه موجم همه جوشم در درياي تو دارم

بپريده از زمانه ز هواي دام و دانه
که در اين قمارخانه چو گواه بي نبردم

به خدا که روز نيکو ز بگه بديد باشد
که درآيد آفتابش به وصال در کنارم

ز فراق گلستانش چو در امتحان خارم
برهم ز خار چون گل سخن از عذار گويم

شب گه خواب از اين خرقه برون مي آيم
صبح بيدار شوم باز در او محشورم

جام فرعون نگيرم که دهان گنده کند
جان موسي است روان در تن همچون طورم