ديوان شمس

جان هاي لطيف در فغان آيند
آن دم که من از غمت فغان گويم

تا در دل من قرار کردي
دل را ز تو بي قرار ديدم

در عشق روم که عشق را من
از جمله بلا حصار ديدم

گر کژ نهدم کمان ابرو
در حکم کمان او چو تيرم

چون حلقه زلف خود شماري
ما چشم در آن شمار داريم

چشم تو شکار کرد جان را
ما ديده در آن شکار داريم

اي آب حيات در کنارت
اين آتش از آن کنار داريم

چون يوسف آن عزيز مصريم
هر چند که در مزاد باشيم

ما دل به صلاح دين سپرديم
تا در دل او به ياد باشيم

هر دم بغل تو را گرفته
در راحت و رنج مي کشانيم

چون رخت تو در نهان کشيديم
آنگه بيني که ما چه سانيم

همرنگ دلت شود تن تو
در رقص آيي که جمله جانيم

اين دم که نشسته ايم با هم
مي بر کف و گل در آستينيم

از باغ هر آنچ جمع کرديم
در پيش نهيم و برگزينيم

در خشک و تر جهان بتابيم
ني خشک شويم و ني تر آييم

آن روز که پردلان گريزند
در عين وغا چو سنجر آييم

ما حلقه عاشقان مستيم
هر روز چو حلقه بر در آييم

در جسم شده ست روح طاهر
بي جسم شويم و اطهر آييم

در نرد دل از تو متهم شد
کو مهره ربود از نبردم

خر رفت و رسن ببرد و دل گفت
من در پي گرد او چه گردم

تا چهره آن يگانه ديدم
دل در غم بي کرانه ديدم

زهر عالم همه عسل شد
تا شهد تو در ميانه ديدم

بر آتشم و هنوز در عشق
زان دوزخ يک زبانه ديدم

جاني که ز غم ز پا درآمد
در عالم دل روانه ديدم

بي مهر تو گر گلي ببويم
در حال بسوز همچو خارم