ديوان شمس

زمين و کوه و دشت و باغ و جان را
همه در حله اخضر بگيريم

در دل ره برده اند ايشان به دلبر
ز دل ما هم ره دلبر بگيريم

فسون قل اعوذ و قل هو الله
چرا در عشق همديگر نخوانيم

چو بعد از مرگ خواهي آشتي کرد
همه عمر از غمت در امتحانيم

کنون پندار مردم آشتي کن
که در تسليم ما چون مردگانيم

ميان ما درآ ما عاشقانيم
که تا در باغ عشقت درکشانيم

تو آبي ليک گردابي و محبوس
درآ در ما که ما سيل روانيم

برو اي مرغ خانه تو چه داني
که ما مرغان در آن دريا چه سانيم

حريف کهرباييم ار چو کاهيم
نه در زندان چو کاه کاهدانيم

مثال لعبتي ام در کف او
که نقش سوزن زردوز اويم

همين دانم که از بوي گل تو
مثال گل قبا در خون بشويم

زهي مشکل که تو خود سو نداري
و من در جستن تو سو به سويم

مرا خواندي ز در تو خستي از بام
زهي بازي زهي بازي زهي دام

چه مي پرسم تو خود چون خوش نباشي
که در مجلس تو داري جام بر جام

مرا در راه دي دشنام دادي
چنين مستم ز شيريني دشنام

مرا گويي در آن لب او چه دارد
کز او شيرين زباني من چه دانم

مرا گويي در اين عمرت چه ديدي
به از عمر و جواني من چه دانم

چو يارم در خرابات خراب است
چرا من خانه معمور خواهم

مرا در چشم خود ره ده که خود را
ز چشم ديگران مستور خواهم

يکي دم دست را از روي برگير
که در دنيا بهشت و حور خواهم

اگر چشم و دلم غير تو بيند
در آن دم چشم ها را کور خواهم

چو تو مر مردگان را مي دهي جان
سزد گر خويش را در گور خواهم

در غيب جهان بي کران ديدم
آلاجق خود بدان کران بردم

خوش خسپ تنا در اين زمين که من
پيغام تو سوي آسمان بردم

جز در بن چاه مي ننالم من
اسرار غم تو بي مکان گويم