ديوان شمس

وجودش در بني آدم غريب است
بدو صد فخر دارد جان آدم

دعاهايي که آن در لب نيايد
که بر اجزاي روح است آن مقسم

از اين نزديکتر دارم نشاني
بيا نزديک و بنگر در نشانم

در اين خانه هزاران مرده بيش اند
تو بنشسته که اينک خان و مانم

بکش در بر بر سيمين ما را
که از خويشت همين دم وارهانم

چو آب صاف باشد يار با يار
که بنمايد در او عکس بنانم

اگر چه عامه هم آيينه هااند
که بنمايد در او سود و زيانم

منم در موج درياهاي عشقت
مرا گويي کجايي من چه دانم

من آن ماهم که اندر لامکانم
مجو بيرون مرا در عين جانم

گل است اين گل در او لطفي است بنگر
چو لطف عاريت را واستانم

مرا از کاف و نون آورد در دام
از آن هيبت دوتا چون کاف و نونم

بکش اي عشق کلي جزو خود را
که اين جا در کشاکش ها زبونم

نمي گويم من اين اين گفت عشق است
در اين نکته من از لايعلمونم

ولي طفلم طفيل آن قديم است
که مي دارد قرانش در قرونم

حديث آب و گل جمله شجون است
چه يک رنگي کنم چون در شجونم

غلط گفتم که يک رنگم چو خورشيد
ولي در ابر اين دنياي دونم

خمش کن خاک آدم را مشوران
که اين جا چون پري من در کمونم

در آن خمي که دل را رنگ بخشي
چه باشم من چه باشد مهر و کينم

سر نخلم نداني کز چه سوي است
در اين آب ار نگونت مي نمايم

چو گل در باغ حسنش خوش بخندم
چو صبح از آفتابش خوش برآيم

چرا چون گوش جمله باد گيريم
چرا چون موش در انبار گرديم

در آن طبله شکر پر کرد عطار
به گرد طبله عطار گرديم

عجب نبود اگر ما را نديدند
که ما در مخزن اسرار بوديم

برافزاييم بر شيران و پيلان
اگر چه در کف آن شير زاريم

بيا تا عاشقي از سر بگيريم
جهان خاک را در زر بگيريم