ديوان شمس

کي بي مزه مانيم چو در مزه درآييم
دروازه شرقي سويداي دمشقيم

افتادم افتادم در آبي افتادم
گر آبي خوردم من دلشادم دلشادم

در عشق دلداري مانند گلزاري
جان ديدم جان ديدم دل دادم دل دادم

مي خوردم مي خوردم در شهرت مي گردم
سرتيزم سرتيزم پربادم پربادم

اگر تو نيستي در عاشقي خام
بيا مگريز از ياران بدنام

تو آن مرغي که ميل دانه داري
نباشد در جهان يک دانه بي دام

برادر کوي قلاشان کدام است
اگر در بسته باشد رفتم از بام

مرا گفتي ببر از جمله ياران
بکندم از همه دل در تو بستم

ببر جان مرا تا در پناهت
دو دستک مي زنم کز جان بسستم

چه عالم هاست در هر تار مويت
بيفشان زلف کز عالم گسستم

در آن مستي ترنجي مي بريدم
ترنج اينک درست و دست خستم

تويي معبود در کعبه و کنشتم
تويي مقصود از بالا و پستم

ترش ديدم جهاني را من از ترس
در آن دوشاب چون آچار گشتم

فسانه عاشقان خواندم شب و روز
کنون در عشق تو افسانه گشتم

به بيدادان بدادم داد پنهان
ولي در حق خود بيداد کردم

يکي مطرب همي خواهم در اين دم
که نشناسد ز مستي زير از بم

در اين بودم که اين چون است و آن چون
چنين حيران آن بي چون نبودم

به غير عشق آواز دهل بود
هر آوازي که در عالم شنيدم

تو مي گفتي مکن در من نگاهي
که من خون ها کنم تاوان ندارم

بيا اي آنک بردي تو قرارم
درآ چون تنگ شکر در کنارم

گهي در گيرم و گه بام گيرم
چو بينم روي تو آرام گيرم

زبون خاص و عامم در فراقت
بيا تا ترک خاص و عام گيرم

نگيرم عيش و عشرت تا نيايد
وگر گيرم در آن هنگام گيرم

اگر در خرقه زاهد درآيد
شوم حاجي و راه شام گيرم

قرارم کي بود خود در تک گور
چو بر دمگاه نفخ صور باشم