ديوان شمس

آن خانه که صد بار در او مايده خورديم
بر گرد حوالي گه آن خانه بگرديم

آن خانه مردي است و در او شيردلانند
از خانه مردي بگريزيم چه مرديم

آن جا همه آميخته چون شکر و شيريم
وين جا همه آويخته در جنگ و نبرديم

خورشيد رسولان بفرستاد در آفاق
کاينک يزک مشرق و ما جيش عتيديم

هر کس که رسولي شفق را بشناسد
ما نيز در اظهار بر او فاش و پديديم

ما آتش عشقيم که در موم رسيديم
چون شمع به پروانه مظلوم رسيديم

تا حضرت آن لعل که در کون نگنجد
بر کوري هر سنگ دل شوم رسيديم

ويرانه به بومان بگذاريم چو بازان
ما بوم نه ايم ار چه در اين بوم رسيديم

زنار گسستيم بر قيصر رومي
تبريز ببر قصه که در روم رسيديم

چون در عدم آييم و سر از يار برآريم
از سنگ سيه نعره اقرار برآريم

در عشق تو از عاقله عقل برستيم
جز حالت شوريده ديوانه ندانيم

در باغ بجز عکس رخ دوست نبينيم
وز شاخ بجز حالت مستانه ندانيم

ماييم در آن وقت که ما هيچ نمانيم
آن وقت که پا نيست شود پاي دوانيم

روي تو گلستان و لب تو شکرستان
در سايه اين هر دو همه گلشکر آييم

گفتم چو بياييد دو صد در بگشاييد
گفتند که اين هست وليکن اگر آييم

گفتم که چو دريا به سوي جوي نيايد
چون آب روان جانب او در سفر آييم

اي طالب بو بردن شرط است به مردن
زنده منگر در من زيرا نه چنانم

در حضرت شمس الحق تبريز ببارم
تا سوسن ها رويد بر شکل زبانم

در اصبع عشقم چو قلم بيخود و مضطر
طومار نويسم من و طومار ندانم

چون خيمه به يک پاي به پيش تو بپايم
در خرگهت اي دوست درآر و بنشانم

در سايه سرو تو مها سير نخفتيم
وز باغ تو از بيم نگهبان نچريديم

آن سوي که در ساعت دشوار دل خلق
آيد که خدايا همه محتاج و مريديم

چون ابر بسي اشک در اين خاک فشانديم
وز ابر گذشتيم و بدان ماه رسيديم

ما چند صنم پيش محمد بشکستيم
تا در صنم دلبر دلخواه رسيديم

بر ربوه برآييم چو در مهد مسيحيم
چون راهب سرمست ز حمراي دمشقيم