ديوان شمس

در شادي روي تو گر قصه غم گويم
گر غم بخورد خونم والله که سزاوارم

تن حامله زنگي دل در شکمش رومي
پس نيم ز مشکم من يک نيم ز کافورم

من خامم و بريانم خندنده و گريانم
حيران کن و حيرانم در وصلم و مهجورم

صورتگر نقاشم هر لحظه بتي سازم
وانگه همه بت ها را در پيش تو بگدازم

صد نقش برانگيزم با روح درآميزم
چون نقش تو را بينم در آتشش اندازم

باري ز شکاف در برق رخ تو بينم
زان آتش دهليزي صد شمع برافروزم

يک لحظه بري رختم در راه که عشارم
يک لحظه روي پيشم يعني که قلاوزم

گه در گنهم راني گه سوي پشيماني
کژ کن سر و دنبم را من همزه مهموزم

بس کن همه تلوينم در پيشه و انديشه
يک لحظه چو پيروزه يک لحظه چو پيروزم

سر برمزن از هستي تا راه نگردد گم
در باديه مردان محوست تو را جم جم

زير فلک ناري در حلقه بيداري
هر چند که سر داري نه سر هلدت ني دم

شمس الحق تبريزي ما بيضه مرغ تو
در زير پرت جوشان تا آيد وقت قم

اي کرده تو مهمانم در پيش درآ جانم
زان روي که حيرانم من خانه نمي دانم

در عشق سليماني من همدم مرغانم
هم عشق پري دارم هم مرد پري خوانم

هر کس که پري خوتر در شيشه کنم زودتر
برخوانم افسونش حراقه بجنبانم

من تاج نمي خواهم من تخت نمي خواهم
در خدمتت افتاده بر روي زمين خواهم

در حلقه ميقاتم ايمن شده ز آفاتم
مومم ز پي ختمت زان نقش نگين خواهم

بسي تخم بکشتيم بر اين شوره بگشتيم
بر آن حب که نگنجيد در انبار بگرديم

طبيبان فصيحيم که شاگرد مسيحيم
بسي مرده گرفتيم در او روح دميديم

حکيمان خبيريم که قاروره نگيريم
که ما در تن رنجور چو انديشه دويديم

شما مست نگشتيد وزان باده نخورديد
چه دانيد چه دانيد که ما در چه شکاريم

وقت است که خوبان همه در رقص درآيند
انگشت زنان گشته که از پرده بجستيم

المنه لله که ز پيکار رهيديم
زين وادي خم در خم پرخار رهيديم

در سايه آن گلشن اقبال بخفتيم
وز غرقه آن قلزم زخار رهيديم

در عشق ز سه روزه وز چله گذشتيم
مذکور چو پيش آمد از اذکار رهيديم