ديوان شمس

سرو بلندم که من سبز و خوشم در خزان
ني چو حشيشم بود گرد بهارم طواف

منم کمانچه نداف شمس تبريزي
فتاده آتش او در دکان اين نداف

گر خمار آرد صداعي بر سر سوداي عشق
دررسد در حين مدد از ساقي صهباي عشق

اي صفا و اي وفا در جور عشق
اي خوشا و اي خوشا اقبال عشق

من دهان بستم که بگشادست پر
در دل خلق خدا اقبال عشق

بد دعا زنبيل و اين دولت خليل
مي نگنجد در دعا اقبال عشق

سينه گشادست فقر جانب دل هاي پاک
در شکم طور بين سينه سيناي عشق

بنگر در شمس دين خسرو تبريزيان
شادي جان هاي پاک ديده دل هاي عشق

بيار باده لعلي که در معادن روح
درافکند شررش صد هزار جوش و حريق

چو زانوي شتر تو گشاده شد ز عقال
اگر چه خفته بود طايرست در تحقيق

کمال عشق در آميزش ست پيش آييد
به اختلاط مخلد چو روغن و چو سويق

جان و سر تو که بگو بي نفاق
در کرم و حسن چرايي تو طاق

روم چو در مهر تو آهي کنند
دود رسد جانب شام و عراق

رقص کنان در خضر لطف تو
نوش کنان ساغر صدق و وفاق

سحرگه ناله مرغان رسولي از خموشانست
جهان خامش نالان نشانش در دهان اينک

با يار عرب گفتم در چشم ترم بنگر
مي گفت به زير لب لا تخدعني والک

من ترکم و سرمستم ترکانه سلح بستم
در ده شدم و گفتم سالار سلام عليک

گفتم من ديوانه پيوسته خليلانه
بر مالک خود گويم در نار سلام عليک

شاهان چو سلام تو با طبل و علم گويند
در زير زبان گويد بيمار سلام عليک

بجز بانگ دفت نبود نصيبي
چو هستي چون خصي در روز گردک

تو ديده بسته اي در زهد مي باش
به تسبيح و به ذکر چند وردک

اندرآ با ما نشان ده راستک
ماجرا را در ميان نه راستک

در دروغ و مکر ذوقي هست ليک
آن نمي ارزد همان به راستک

ايا هواي تو در جان ها سلام عليک
غلام مي خري ارزان بها سلام عليک

چنانک کرد خداوند در شب معراج
به نور مطلق بر مصطفي سلام عليک