ديوان شمس

هفت اخترند عامل در شش جهت وليکن
اي عشق بردريدي اين هفت را از آن شش

گاهي چو آفتابم سرمايه بخش صد مه
گه چون مهم گذاران در عشق يار مه وش

غرق شدم در شراب عقل مرا برد آب
گفت خرد الوداع بازنيايم به هوش

بشنو از جان سلام تا برهي از کلام
بنگر در نقش گر تا برهي از نقوش

باز درآمد طبيب از در رنجور خويش
دست عنايت نهاد بر سر مهجور خويش

باز فرود آمديم بر در سلطان خويش
بازگشاديم خوش بال و پر جان خويش

بي زر و سر سروريم بي حشمي مهتريم
قند و شکر مي خوريم در شکرستان خويش

در شکرستان دل قند بود هم خجل
تو ز کجا آمدي ابرو و سيما ترش

رستم ميدان فکر پيش عروسان بکر
هيچ بود در وصال وقت تماشا ترش

دعوه دل کرده اي وعده وفا کن مباش
در صف دعوي چو شير وقت تقاضا ترش

بنگر در مصطفي چونک ترش شد دمي
کرده عتابش عبس خواند مر او را ترش

او چو شکر بوده است دل ز شکر پر وليک
در ادب کودکان باشد لالا ترش

دل همه مال و عقار خرج کند در قمار
چونک برهنه شود چرخ دهد مخزنش

ماه که چون عاشقان در پي خورشيد بود
بعد فراق دراز خفيه بپيوست دوش

هر چه بود آن خيال گردد روزي وصال
چند خيال عدم آمد در هست دوش

خواجه غلط کرده اي در صفت يار خويش
سست گمان بوده اي عاقبت کار خويش

در هوس گلرخان سست زنخ گشته اي
هاي اگر ديديي روي چو گلنار خويش

باده خلوت نشين در دل خم مست شد
خلوت و توبه شکست مست برون جست دوش

ولوله در کو فتاد عقل درآمد که داد
محتسب عقل را دست فروبست دوش

باز درآمد طبيب از در ايوب خويش
يوسف کنعان رسيد جانب يعقوب خويش

شکر که موسي برست از همه فرعونيان
شکر که عاشق رسيد در کنف خوب خويش

مرا دليست خراب خراب در ره عشق
خراب کرده خراباتيي به يک بارش

که نور من شرح الله صدره شمعيست
که در دو کون نگنجد فروغ انوارش

تبارک الله در خاکيان چه باد افتاد
چو آب لطف بجوشيد ز آتش نازش

بگويمت که چرا بحر موج در موجست
کيش به رقص درآورد نور گوهر عيش