ديوان شمس

به پيش هر کسي ماهي بريان
در آن ماهي تو دريا داري امروز

اي غم اجلت در اين قنينه ست
گر مردنت آرزوست مگريز

در خشم مکن تو چشم خود را
وان فتنه خفته را مينگيز

سوي خانه خويش آمد عشق آن عاشق نواز
عشق دارد در تصور صورتي صورت گداز

خانه خويش آمدي خوش اندرآ شاد آمدي
از در دل اندرآ تا پيشگاه جان بتاز

ور تو بند شهوتي دعوي عشاقي مکن
در ببند اندر خلاء و شهوت خود را بسوز

افغان ز يوسفي که زليخاش در مزاد
با تنگ هاي لعل خريدن گرفت باز

آهوي چشم خوني آن شير يوسفان
در خون عاشقان بچريدن گرفت باز

اول چنان نواز و در آخر چنين گداز
اول يجوز آمد و امروز لايجوز

من از خزينه سلطان عقيق و در دزدم
نيم خسيس که دزدم قماشه بزاز

خموش کن ز بهانه که حبه اي نخرند
در اين مقام ز تزوير و حيله طناز

چونک رسول از قنق گشت ملول و شد ترش
ناصح ايزدي ورا کرد عتاب در عبس

آب حيات از شرف خود نرسد به هر خلف
زين سببست مختفي آب حيات در غلس

در ميان خون ما پا درمنه
هيچم از صفرا و از سودا مپرس

صد قيامت در بلاي عشق اوست
درنگر امروز و از فردا مپرس

اي دل بي بهره از بهرام ترس
وز شهان در ساعت اکرام ترس

نيست در آخرزمان فريادرس
جز صلاح الدين صلاح الدين و بس

اين روي آينه ست اين يوسف در او بتابد
بيگانه پشت باشد هر چند شد مقرنس

سکه شاهي ببين در رخ همچون زرم
نقش تمامي بخوان پس تو ز زرگر مپرس

اي دل شکرستان از نمکش شور کن
آب ز کوثر بخور خاک در او بليس

هرگز نديدست آسمان هرگز نبوده در جهان
مانند تو ليلي جان مانند من مجنون خوش

ايوان کجا ماند مرا با منجنيق کبريا
ميزان کجا ماند مرا در عشقت اي موزون خوش

وگر اين بلبل جانم بپرد ناگهان از تن
زهر خاري مپرسيدش در آن گلزار جوييدش

زهي گوهر که دريا را به نور خويش پر دارد
مسلمانان مسلمانان در آن انوار جوييدش

صد چرخ همي گردد بر آب حيات او
صد کوه کمر بندد در خدمت تمکينش