ديوان شمس

چون سر کس نيستت فتنه مکن دل مبر
چونک ببردي دلي بازمرانش ز در

عمر که بي عشق رفت هيچ حسابش مگير
آب حياتست عشق در دل و جانش پذير

پرده گردون بدر نعمت جنت بخور
آب بزن بر جگر حور بکش در کنار

آمده اي در قمار کيسه پرزر بيار
ور نه برو از کنار غصه و زحمت ببر

در ره عشاق او روي معصفر شناس
گوهر عشق اشک دان اطلس خون جگر

قيمت روي چو زر چيست بگو لعل يار
قيمت اشک چو در چيست بگو آن نظر

دشمن ما در هنر شد به مثل دنب خر
چند بپيماييش نيست فزون کم شمر

هر که بجز عاشق است در ترشي لايقست
لايق حلوا شکر لايق سرکا کبر

ز جهل توبه و سوگند مي تند غافل
چه حيله دارد مقهور در کف قهار

چنانش کرد که در شهرها نمي گنجيد
ملول شد ز بيابان و رفت سوي بحار

رود که گيرد مرجان وليک بدهد جان
که در کمين بنشستست بر رهش جرار

در اين دوار طبيبان همه گرفتارند
کز اين دوار بود مست کله بيمار

حرام کرد خدا شحم و لحم عاشق را
که تا طمع نکند در فناش مردم خوار

به سوي باغ بيا و جزاي فعل ببين
شکوفه لايق هر تخم پاک در اظهار

بيا که در دل من رازهاي پنهانست
شراب لعل بگردان و پرده اي مگذار

مرا چو مست کني آنگهي تماشا کن
که شيرگير چگونست در ميان شکار

ز مطربان خوش آواز و نعره مستان
شراب در رگ خمار گم کند رفتار

شراب عشق بنوشيم و بار عشق کشيم
چنانک اشتر سرمست در ميان قطار

به سوزني که دهان ها بدوخت در رمضان
بيا بدوز دهانم که سيرم از گفتار

تراش چوب نه بهر هلاکت چوبست
براي مصلحتي راست در دل نجار

نگر به پوست که دباغ در پليدي ها
همي بمالد آن را هزار بار هزار

تو شمس مفخر تبريز چاره ها داري
شتاب کن که تو را قدرتيست در اسرار

به ماهيان خبر ما رسيد در دريا
هزار موج برآورد جوش دريابار

به ذات پاک خدايي که گوش و هوش دهد
که در جهان نگذاريم يک خرد هشيار

غبار و گرد مينگيز در ره ياري
که او به حسن ز دريا برآوريد غبار