ديوان شمس

نقش خوبت در ميان جان ما
آتش و شور افکند وانگه چه شور

آتشي کردي و گويي صبر کن
من ندانم صبر کردن در تنور

چون مرا در عشق استا کرده اي
خود مرا شاگرد گير استا مگير

در چمن آييد و بربنديد ديد
تا نيفتد بر جماعت هر نظر

باد کم پران مزن لاف خوشي
باد آرد خاک و خس را در بصر

کافر عشق بيا باده ببين
نيست شو در مي و اقرار بيار

هر لفظ او جهاني روشن چو آسماني
بگشاده در بياني مقرر مقرر

چشمي که غير رويت بيند ز بهر زينت
باشد در اين جريمت زاني و چيز ديگر

لعليست بي نهايت در روشني به غايت
آن لعل بي بها را کاني و چيز ديگر

آن چشم احول آمد در گام اول آمد
کو گفت اولي را ثاني و چيز ديگر

هر کو بقا نيابد از شمس حق تبريز
او هست در حقايق فاني و چيز ديگر

اي آينه فقيري جاني و چيز ديگر
وي آنک در ضميري آني و چيز ديگر

امسال حلقه ايست ز سوداي عاشقان
گر نيست بازگشت در اين عشق عمر پار

از نغمه هاي طوطي شکرستان توست
در رقص شاخ بيد و دو دستک زنان چنار

جانيست خوش برون شده از صد هزار پوست
در چاربالش ابد او راست کار و بار

جان هاي صادقان همه در وي زنند چنگ
تا بانوا شوند از آن جان نامدار

تنها نه آدمي حيوان نيز همچنين
ور ني نديدي تو در آفاق جانور

خورشيد تافتست ز روي تو چاشتگاه
در عشق قرص روي تو رفتيم بام بر

اي چشم و اي چراغ روان شو به سوي باغ
مگذار شاهدان چمن را در انتظار

گل از پي قدوم تو در گلشن آمدست
خار از پي لقاي تو گشتست خوش عذار

گويند سر بريم فلان را جو گندنا
آن را ببين معاينه در صنع کردگار

اندر عدم نمايد هر لحظه صورتي
تا اين خياليان بشتابند در مسير

چون سر کس نيستت فتنه مکن دل مبر
چونک ببردي دلي باز مرانش ز در

دشمن تو در هنر شد به مثل دم خر
چند بپيماييش نيست فزون کم شمر

هر که بجز عاشقست در ترشي لايقست
لايق حلوا شکر لايق سرکا کبر