ديوان شمس

هر که او پست و مست عشق نشد
تا ابد در خمار خواهد بود

در سر هر که چشم عبرت نيست
خوار و بي اعتبار خواهد بود

آتش افکند در جهان جمشيد
از پس چار پرده چون خورشيد

بل که بر اسب ذوق و شيريني
تا ابد خوش نشسته در زينيد

عيد ار بوي جان ما دارد
در جهان همچو جان مبارک باد

روزه مگشاي جز به قند لبش
قند او در دهان مبارک باد

جان ها واگشاده پر در غيب
بسته پيشش چو نقش قالي باد

شاهدي بين که در زمانه بزاد
بت و بتخانه را به باد بداد

شاهداني که در جهان سمرند
کس از ايشان دگر نيارد ياد

گرمسير ضمير جاي ويست
مي بميرد در اين جهان از برد

زر چو درباخت خواجه صراف
صرفه او برد زانک در کان شد

هر کي در ذوق عشق دنگ آمد
نيک فارغ ز نام و ننگ آمد

اي بسا خار خشک کز دل او
در پناه تو گلستان آمد

انتظار نثار بحر کرم
سينه را درج در چو نار کند

شيره را انتظار در دل خم
بهر مغز شهان عقار کند

سر و جان پيش او حقير بود
هر که را در سر اين خمار بود

نه از آن حالتيست اي عاقل
که در او عقل کس بديد آيد

زانک در باطن تو خوش نفسيست
از گزاف اين نفس نمي آيد

عشق در خويش بين کجا گنجد
ماده گرگ شير نر زايد

زانک جان محدثست و عشق قديم
هرگز اين در وجود آن نرسيد

بعد از آن باز با خود آمد جان
دام عشق آمد و در او پيچيد

بل که بر اسب ذوق و شيريني
تا ابد خوش نشسته در زينيد

در بهشتي که هر زمان بکريست
مرد آييد اگر نه عنينيد

زان ازلي نور که پرورده اند
در تو زيادت نظري کرده اند

دوست همان به که بلاکش بود
عود همان به که در آتش بود