ديوان شمس

در خامشيست تابش خورشيد بي حجاب
خاموش کاين حجاب ز گفتار مي رسد

گلزار چرخ چونک گلستان دل بديد
در رو کشيد ابر و ز دل شرمسار شد

بر آتش آب چيره بود از فروتني
کآتش قيام دارد و آبست در سجود

آن حلق و آن دهان که دريدست در لحد
چون عندليب مست چه گوينده مي شود

خاموش و خوش بخسپ در اين خرمن شکر
زيرا شکر به گفت پراکنده مي شود

پيش آر جام آتش انديشه سوز را
کانديشه هاست در سرم از بيم و از اميد

در عين آتشم چو خليلم فرست آب
کآزر مثال بتگرم از بيم و از اميد

در آفتاب روي خودم دار زانک من
مانند اين غزل ترم از بيم و از اميد

در باغ ها درآي تو امسال و درنگر
کان شاخه هاي خشک چه برها همي دهند

مقراض در ميان نه و خلعت همي برند
وان را که تاج رفت کمرها همي دهند

هر کس شکرلبي بگزيده ست در جهان
ما را شکرلبيست که چيزي دگر دهد

در چشم من نيايد خوبي هيچ خوب
نقاش جسم جان را غيبي صور دهد

در ديده گداي تو آيد نگار خاک
حاشا ز ديده اي که خدايش نظر دهد

آه که بار دگر آتش در من فتاد
وين دل ديوانه باز روي به صحرا نهاد

پيک دل عاشقان رفت به سر چون قلم
مژده همچون شکر در دل کاغد رسيد

دوش در استارگان غلغله افتاده بود
کز سوي نيک اختران اختر اسعد رسيد

عقل در آن غلغله خواست که پيدا شود
کودک هم کودکست گو چه به ابجد رسيد

رغم حسودان دين کوري ديو لعين
کحل دل و ديده در چشم مرمد رسيد

جام دوي درشکن باده مده باد را
چون دو شود پادشاه شهر رود در فساد

لاف دل از آسمان لاف تن از ريسمان
بگسلم اين ريسمان بازروم در معاد

گفت به تو تاختم بهر خودت ساختم
ساخته خويش را من ندهم در مزاد

بار دگر آمديم تا شود اقبال شاد
دولت بار دگر در رخ ما رو گشاد

در دل هر لوليي عشق چو استاره اي
رقص کنان گرد ماه نورفشان آمدند

در هوس اين سماع از پس بستان عشق
سروقدان چون چنار دست زنان آمدند

لوليکان قنق در کف گوشه تتق
وز تتق آن عروس شاه جهان آمدند