ديوان شمس

اي آنک پيش حسنت حوري قدم دو آيد
در خانه خيالت شايد که غم درآيد

مانند بحر قلزم ماهي نيابي اي جان
در بحر قلزم حق ماهي کثير باشد

گر خارهاي عالم الطاف او ببينند
در نرمي و لطافت همچون حرير باشد

غم خصم خويش داند هم حد خويش داند
در خدمت مطيعان جز چون زمين نباشد

چون تو از آن مايي در زهر اگر درآيي
کي زهر زهره دارد تا انگبين نباشد

اي دست تو منور چون موسي پيمبر
خواهم که دست موسي در آستين نباشد

در کارگاه عشقت بي تو هر آنچ بافم
والله نه پود ماند والله نه تار ماند

آن ذوق را گرفتم پستان مادر آمد
بنهاد در دهانت آخر مکيد بايد

دود سياه ما را در نور مي کشاند
زهد قديم ما را خمار مي نمايد

صديق با محمد بر هفت آسمانست
هر چند کو به ظاهر در غار مي نمايد

مه مي دود چو آيي در ظل آفتابي
بدري شود اگر چه شکل هلال گيرد

در دل مقام سازد همچون خيال آن کس
کاندر ره حقيقت ترک خيال گيرد

شويان اولينش بنگر که در چه حالند
آن کاين دليل داند ني آن دلال گيرد

اي صد هزار عاقل او در جوال کرده
کو عقل کاملي تا ترک جوال گيرد

چون روح در نظاره فنا گشت اين بگفت
نظاره جمال خدا جز خدا نکرد

در دانه هاي شهوتي آتش زنند زود
وز دامگاه صعب به يک تک عبر کنند

اجزاي ما بمرده در اين گورهاي تن
کو صور عشق تا سر از اين گور برکنند

چون صوفيان گرسنه در مطبخ خرد
آيند و زله هاي گران مايه جز کنند

در ظل ميرآب حيات شکرمزاج
شايد که آتشان طبيعت شرر کنند

آن لاله اي چو راهب دل سوخته بدرد
در خون ديده غرق به کهسار مي رود

چون کعبه که رود به در خانه ولي
اين رحمت خداي به ارحام مي رود

چندان حلاوت و مزه و مستي و گشاد
در چشم هاي مست تو نقاش چون نهاد

چندان حلاوت و مزه و مستي و گشاد
در چشم هاي مست تو نقاش چون نهاد

هر حس معنوي را در غيب درکشيد
هر مس اسعدي را هم کيميا ببرد

مفکن گزافه مهره در اين طاس روزگار
پرهيز از آن حريف که هست اوستاد نرد