167906 مورد در 0.09 ثانیه یافت شد.
ديوان شمس
هر که چون لنگر گراني مي کند
بنگرش تا در چه سودا مي رود
خواجه بر عزم تماشا مي رود
در همه عالم چنين عشقي که ديد
چند پشت دست در هجران گزيد
از سر انگشت شيري مي مکيد
چند معني را ز حرفي مي مزيد
جانشان در آتشت چون عود باد
جان ما زين دست خون آلود باد
آن کمي عشق جمله سود باد
بنگرش چون محو آن انوار شد
هم نشد اين نار و هم اين نار شد
بحر بي پايان در اين شش چون بود
در شناس بحر اعمش چون بود
از سخط هر لحظه اخفش چون بود
چون بيامد چون شد و چون مي رود
چون همه ره خاک با خون مي رود
ور نه کس را اين تقاضا کي رسد
ترک خلوت ديد و در خرگاه شد
اهل معني را سخن کوتاه شد
مگر آن را که حقش سرمه کشد
در پي جستن تو بست رصد
اين چنين خواب کمالست و رشد
تو ز خوابش به جهان رغم حسد
آتش دل به دهان مي آيد