ديوان شمس

شمه اي گر ز تو در عالم علوي برسد
قدسيان رقص بر اين گنبد گردان آرند

در فراق لب چون شکر او تلخ شديم
زان شکرهاي خدايانه شکرريز کنيد

طرفه گرمابه باني کو ز خلوت برآيد
نقش گرمابه يک يک در سجود اندرآيد

آنچ شد آشکارا کي توان گفت يارا
کلک آن کي نويسد گر چه در محبر آيد

رافضي انگشت در دندان گرفت
هم علي و هم عمر آميختند

بر يکي تختند اين دم هر دو شاه
بلک خود در يک کمر آميختند

آن که در درياي خونم غرقه کرد
يونس وقتم نجاتم مي دهد

در صفات او صفاتم نيست شد
هم صفا و هم صفاتم مي دهد

تيزچشمان صفا را تا ابد
حلقه هاي عشق تو در گوش باد

اي خدا از ساقيان بزم غيب
در دو عالم بانگ نوشانوش باد

هر سحر همچون سحرگه بي حجاب
آفتاب حسن در آغوش باد

گربه را و موش را آتش زنيم
در تنوري کآتشش صد شاخ کرد

مکرهاي دشمنان در گوش کرد
چشم خود بر يار ديگر باز کرد

چند شب گشتيم ما و چند روز
در غم و شادي تو تا روز شد

در جهان بس شهرها کان جا شبست
اندر اين ساعت که اين جا روز شد

در شب غفلت جهاني خفته اند
ز آفتاب عشق ما را روز شد

صبح را در کنج اين خانه مجوي
رو به بالا کن به بالا روز شد

چون مرا جمعي خريدار آمدند
کهنه دوزان جمله در کار آمدند

در دل خلقند چون ديده منير
آن شهان کز بهر ديدار آمدند

از خوشي بوي او در کوي او
بيخود و بي کفش و دستار آمدند

عارفان از خويش بي خويش آمدند
زاهدان در کار هشيار آمدند

خار عالم در ره عاشق نهاد
تا که جمله خار را نسرين کند

اين دو پيغام مخالف در جهان
از يکي دلبر روايت مي کند

هر چه ما در شکر تقصيري کنيم
عشق کفران را کفايت مي کند

در ميان مجرم و حق چون رسول
بس دوادو بس سعايت مي کند