ديوان شمس

چو مه از روزن هر خانه که اندرتابيم
از ضيا شب صفتان جمله ره در گيرند

هر کي او گرم شد اين جا نشود غره کس
اگرش سردمزاجان همه در زر گيرند

در فروبند و بده باده که آن وقت رسيد
زردرويان تو را که مي احمر گيرند

خمش اي عقل عطارد که در اين مجلس عشق
حلقه زهره بيانت همه تسخر گيرند

آنک نقل و مي او در ره صوفي نقدست
رسدش گر به نظر گردن فردا بزند

عارفا بهر سه نان دعوت جان را مگذار
تا سنانت چو علي در صف هيجا بزند

تاب آن حسن که در هفت فلک گنجا نيست
جز که آهنگ دل خسته لاغر نکند

نقش گرمابه ز گرمابه چه لذت يابد
در تماشاگه جان صورت بي جان چه کند

رسن دوست چو در حلق دلم افتادست
لاجرم چنبر دل جز به رسن مي نرود

رحمتش نامه فرستاد که اين جا بازآ
که در آن تنگ قفص جان تو بسيار طپيد

هله خاموش برو جانب ساقي وجود
که مي پاک ويت داد در اين جام پليد

دوش در خواب بديدم صلاح الدين را
گسترد سايه دولت چو همايي برسد

ز اول روز که مخموري مستان باشد
شيخ را ساغر جان در کف دستان باشد

تا ابد اين رخ خورشيد سحر در سحرست
تا دل سنگ از او لعل بدخشان باشد

بنده عشق تو در عشق کجا سرد شود
چون صلاح دل و دين آتش سوزان باشد

عشق شاخيست ز دريا که درآيد در دل
جاي دريا و گهر سينه تنگي نبود

در زماني که بگويي هله هان تان چه کمست
کو زباني که مجابات زبان تو بود

ترس را سر ببر و گردن تعظيم بزن
در مقامي که عطاها و امان تو بود

در قدح درنگري زود فرح بخش شود
گرگ چون ديد سگ کهف شبان تو بود

گر نخسبي ز تواضع شبکي جان چه شود
ور نکوبي به درشتي در هجران چه شود

عشرتي هست در اين گوشه غنيمت داريد
دولتي هست حريفان سر دولت خاريد

با چنين لاله رخان روح چرا نفزاييد
در چنين معصره اي غوره چرا افشاريد

دست در دامن همچون گل و ريحانش زنيد
نه که پرورده و بسرشته آن گلزاريد

همه صياد هنر گشته پي بي عيبي
همه عيبيد چو در مجلس جان هشياريد

در کمينست خرد مي نگرد از چپ و راست
قدح زفت بدان پيرک طرار دهيد