ديوان شمس

از سبزه چه کم شود که سبزه
در ديده خيره خار باشد

آن تخم عطاي تست در جان
کو را کف دست باسخا شد

هان اي دل بسته سينه بگشا
کان گمشده در کنار آمد

درده مي خام و بين که ما را
در مجلس خام ديگر آمد

در نقد وجود هر چه زر بود
از گنج عدم به گاز آمد

گويد که نهان مکن وليکن
در گوشم گو که کس نداند

در گوش تو حلقه وفا نيست
گوش تو به گوش ها رساند

زان مي که ز بوش جمله ابدال
در خلق پديد و ناپديدند

اي آتش رخت سوز عشاق
در عشق تو رخت ها کشيدند

در مجلس و بزم شاه اعظم
آخر نه به روي آن پري بود

ور ديده نو در او گشاديم
آخر نه به روي آن پري بود

هر عود تلف شود ز آتش
در آتش توست عيد هر عود

معزول مکن تو قدرتم را
من بسته نيم چو تار در پود

بربند دهان ز گفت و سر نه
در سجده دوست کوست مسجود

آن گاه قضا ز تو بگردد
کان وسوسه در دلت نيايد

ما خاک شما شديم در خاک
تخم ستم و جفا مکاريد

محروم نماند کس از اين در
ما را به کسي نمي شماريد

در صبر و ثبات کوه قافيد
چون کوه حليم و باوقاريد

گر نقب زنست نفس و دزدست
آخر نه در اين حصين حصاريد

اوتان به خود اختيار کردست
چه در پي جبر و اختياريد

خاموش کنم اگر چه با من
در نطق و سکوت سازواريد

اي اهل صبوح در چه کاريد
شب مي گذرد روا مداريد

در خواب شويد اي ملولان
وين خلوت را به ما سپاريد

زان روي که شمس دين تبريز
داند که شما در انتظاريد

از بهر چه در غم و زحيريد
وقت سفرست خر بگيريد